Paskalya Adası (İspanyolca: Isla de Pascua, Polinezya: Rapa Nui), dünyadaki en izole adalardan biridir. Erken yerleşimciler ada denilen " Te Pito o te Henua" (dünyanın göbek). Resmi olarak Şili'nin bir bölgesi, Pasifik Okyanusu'nda, Tahiti'nin yaklaşık yarısında yer almaktadır. Esrarengiz dev taş heykelleri ile ünlüdür. Yüzlerce yıl önce, küçük bir grup Polinezyalı, akşam yıldızları ve gündüz Okyanusunun şişmesi ile gezinerek, açık denizlerin geniş kısımlarında tahta kanolarını kürek çekti. Ve bu insanlar, yerli halkı sol neden bir sır olarak kalır. Ancak açık olan şey, yuvarlanan tepeler ve yemyeşil bir palmiye ağacı halısı ile yeni evlerini küçük, ıssız bir ada haline getirdiler ve sonunda 63 mil karelik cennet Rapa Nui'yi adlandırdılar—şimdi halk arasında Paskalya Adası olarak biliniyor.
Güney Amerika'nın yaklaşık 2.300 mil batısındaki ve en yakın adadan 1.100 mil uzaklıktaki bu karakolda, yeni gelenler volkanik taştan uzaklaştılar, atalarını onurlandırmak için inşa edilen monolitik heykeller olan moai'yi oydular. Mamut taş bloklarını—ortalama 13 metre boyunda ve 14 ton—adanın etrafındaki farklı tören yapılarına taşıdılar, bu da birkaç gün ve birçok erkek gerektiren bir başarı. Sonunda Rapanui'nin bağlı olduğu dev avuç içi azaldı. Tarıma yer açmak için birçok ağaç kesildi; Diğerleri ateş için yakıldı ve heykelleri adanın her yerine taşımak için kullanıldı. Ağaçsız arazi, besin açısından zengin toprağı aşındırdı ve günlük aktiviteler için az miktarda odun ile insanlar çimlere döndü. "sen yanan çim almak için oldukça umutsuz olmak zorunda, " John flenley diyor, Paul Bahn ile birlikte Paskalya Adası bilmeceler yazdı kim. Hollandalı kaşifler—uzak adaya ulaşan ilk Avrupalılar-1722'de Paskalya Günü'ne geldiğinde, arazi neredeyse çoraktı.
Bu olaylar genel olarak bilim adamları tarafından kabul edilmesine rağmen, Polinezyalıların adaya Geliş Tarihi ve medeniyetlerinin nihayetinde neden çöktüğü hala tartışılmaktadır. Birçok uzman, yerleşimcilerin MS 800 civarında indiğini iddia ediyor.kültürün yüzlerce yıl boyunca geliştiğine, yerleşimlere ayrıldığına ve verimli topraklarda yaşadığına inanıyorlar. Bu teoriye göre, nüfus birkaç bine yükseldi ve işgücünün bir kısmını moai üzerinde çalışmak için serbest bıraktı. Ama ağaçlar kaybolduğunda ve insanlar açlıktan ölmeye başladığında, kabileler arasında bir savaş patlak verdi. Collapse adlı kitabında Jared Diamond, Rapanui'nin çevresel bozulmasını "ecocide" olarak ifade eder ve medeniyetin ölümüne, insan iştahları kontrol edilmezse neler olabileceğine dair bir model olarak işaret eder.
