Dżemy i pasty z pigwy można znaleźć w całych środkowych Włoszech i są szczególnie skoncentrowane w Abruzji, kampanii i innych terytoriach starożytnego królestwa Burbonów. Produkowane są z owoców Cydonium vulgaris lub malus, dojrzewających jesienią i są bardzo cierpkie, tak nieprzyjemne w jedzeniu, mimo że bardzo aromatyczne. Ze względu na wysoką zawartość pektyny i taniny pigwa jest bardzo przydatna w przygotowywaniu dżemów, konfitur i galaretek. Pigwa jest zasadniczo używana do produkcji dżemów i pasty zwanej "cotognata". Jest to owoc znany w całym basenie Morza Śródziemnego i był ceniony w czasach starożytnych ze względu na jego właściwości ściągające; owoce turbin-owalne mają pięć zagłębień, wszystkie zawierające wiele nasion. Jest zielonkawy, a następnie staje się żółty w miarę dojrzewania. Starożytne przepisy dotyczące konserwacji znajdują się w De re Rustica autorstwa Coumella, które opisują, że jest to zasadniczo konserwa surowa z miodem, ale około 1600 roku zaczęto go używać jako konserwy dodawanej do moszczu. Później, gdy do gotowania zaczęto stosować cukier rafinowany, znormalizowano metodę przygotowywania dżemów. Owoce są przygotowywane z normalnych naczyń kuchennych, podczas gdy najlepiej jest gotować dżem w miedzianych garnkach, ponieważ nadają dżemowi lepsze cechy zmysłowe. Opisane tutaj metody produkcji odnoszą się do domowych receptur, ale w Abruzji znajduje się wiele ciekawych zakładów przemysłowych.
