Świątynia Nieba znajduje się w południowo-wschodniej części Zakazanego Miasta. Zajmuje powierzchnię 273 HA, która jest czterokrotnie większa od Zakazanego Miasta. Był on używany do przechowywania ceremonii pamiątkowej dla Boga w Święto przesilenia zimowego i modlić się o żniwa w pierwszym miesiącu roku księżycowego przez cesarzy w dynastii Ming i Qing. Jest to największa chińska struktura składająca ofiary niebiosom. Zgodnie z zapisami historycznymi, Historia starożytnych chińskich działań formalnego kultu nieba i ziemi może być datowana na II tysiąclecie p. n. e., które było w dynastii Xia. Starożytni cesarze chińscy twierdzili, że jest "synem nieba", bardzo szanowali niebo. Historia każdego cesarza traktowała jako bardzo ważną działalność polityczną poświęcania nieba i ziemi. A budynek kultu odegrał decydującą rolę w budowie stolicy cesarskiej. Kompleks świątynny został zbudowany w latach 1406-1420 za panowania cesarza Yongle z dynastii Ming, który był również odpowiedzialny za budowę Zakazanego Miasta w Pekinie. Obecnie znajduje się w Dongcheng Beijing W Chinach. Kompleks został rozbudowany i przemianowany na świątynię nieba za panowania cesarza Jiajing w XVI wieku. Jia ging zbudował również trzy inne znane świątynie w Pekinie: świątynię słońca (日壇) na wschodzie, świątynię Ziemi (日) na północy i świątynię Księżyca (月壇) na zachodzie. Świątynia Nieba została odnowiona w XVIII wieku za panowania cesarza Qianlong. Do tego czasu budżet państwa był niewystarczający, więc był to ostatni zakrojony na szeroką skalę remont kompleksu świątynnego w czasach cesarskich. Świątynia Nieba została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO w 1998 roku i została opisana jako " arcydzieło architektury i projektowania krajobrazu, które w prosty i graficzny sposób ilustruje kosmogonię o wielkim znaczeniu dla ewolucji jednej z wielkich cywilizacji świata..." jako "symboliczny układ i projekt Świątyni Nieba miał ogromny wpływ na architekturę i planowanie na Dalekim Wschodzie przez wiele stuleci."
