Pietragalla Palmenti Şehri

İlk izlenim geçmişteki kırsal konutlar. Hiç de öyle değil. Palmenti, vatandaş Profesör Vincenzo D'Angelo tarafından yürütülen ve yayınlanan son araştırmalara göre, 19. yüzyılın ilk yarısında ortaya çıkan bir 'mağaralar' kompleksidir. Etimolojisine gelince, terimin türetildiği çeşitli hipotezler vardır: bazı akademisyenler, üzümlerin preslendiği veya öğütüldüğü odanın zeminini gösteren klasik pavimentum için kaba Latince paumentum'dan türediğini; diğerleri pavire'den (dayak), dolayısıyla dayak atma, presleme eylemi veya palmes, asma filizi. Bazıları da terimin palamentum'dan, yani kürekli değirmen ve mekanizmasının adından türediğini iddia etmektedir. Palménto lemma'sının Güney İtalya kökenli ve kullanımlı olduğu, çeşitli lehçe sözlüklerinin bulguları ile yeterince kanıtlanmıştır.Palmento, kırsal mimarinin eşsiz bir başarısını temsil eden, Pietragallese asma terbiyecilerinin meyvesi olan, Basilicata'da ve belki de Avrupa'da bir araya getirilme biçimleriyle benzersiz olan bir eserdir. Bölgesel bağlamla mükemmel bir uyum içinde olan eserlerin bir araya gelmesinden kaynaklanan büyüleyici bir peyzaj yaklaşımı. Burası 1960'ların sonlarına kadar üzümlerin ezildiği ve şıranın fermantasyonunun gerçekleştiği yerdir. Bugün bile bazı aileler (sayıları az da olsa), tüf kayadan çıkarılan yapıyı ve fıçıları zaman içinde korumaya özen göstererek, çiftçilik uygarlığının tarihini, kültürünü ve hafızasını canlı tutan 'palmenti'lerde şarap üretmeye devam etmektedir. 'Palmenti'ler, çevrenin dar sınırları içinde mevcut malzemelerin kullanımı sayesinde temel yapı ekonomisi ilkesinin bir sonucudur 'Palmento'nun içinde iki ya da dört farklı fıçı bulunmaktadır (dört fıçının olduğu yerlerde ikisi kırmızı şarap, ikisi de beyaz şarap için kullanılmıştır). Çevredeki bağlardan toplanan ve eşeklerin çektiği arabalarla taşınan üzümler daha küçük ve yüksek olan fıçıya dökülür ve çıplak ayakla sıkılırdı. Şıra, bir delikten geçerek üzümlerin de toplandığı aşağıdaki tanka düşerdi. Palmentoya açılan deliğin üstündeki bir yarık, ezme işleminden sonra ortaya çıkan ve insanlar için ölümcül olan karbondioksitin fermantasyon sırasında dışarı çıkmasını sağlardı. On beş ila yirmi gün süren fermantasyonun ardından, damlatılan ve 35 litrelik fıçılara konulan şarap, çoğu kuzeye bakan Via Mancosa'da bulunan eski şehir merkezinin aynı derecede karakteristik mağaralarına (Rutt) yerleştirilen el yapımı ahşap fıçılarda biriktirildi.