Najwyższe i najpiękniej ukształtowane piramidy ziemne w Europie znajdują się na Ritten, gdzie te niezwykłe zjawiska przyrodnicze można znaleźć w kilku miejscach na wysokim płaskowyżu: w dolinie Rio Fosco przy drodze do Longomoso i Monte di Mezzo, w dolinie Rio Rivellone w pobliżu Soprabolzano oraz w dolinie Rio Gasterer w Auna di Sotto. Wierzchołki są utworzone przez stożki materiału morenowego, na każdym z których spoczywa duży głaz, tworząc pojedyncze struktury ziemne składające się z gliny morenowej pochodzenia fluwioglacjalnego, pozostałości głównego lodowca doliny Eisack i kilku drugorzędnych lokalnych lodowców. Te utwory geologiczne mają tę osobliwość, że w warunkach suchych są spoiste i zwarte, ale ponieważ są gliniaste, pod wpływem deszczu tracą stabilność i kruszą się tworząc 10 - 15 metrowe skarpy. Głazy przylegają do gliny, tworząc barierę przed deszczem, dzięki czemu przy każdym deszczu zachodzi niezwykłe zjawisko: materiał niechroniony przez głazy jest erodowany i przenoszony w dół rzeki, co dosłownie powoduje, że majestatyczne piramidy ziemne wyłaniają się z dna. Trudno jest określić przedział czasowy, w którym może powstać piramida ziemska, gdyż zjawisko to zależy od wielu czynników. Tak jak jest niemal niemożliwe dokładne określenie jak stare są lub mogą być ziemskie piramidy. Jedno jest jednak pewne: najpiękniejsze i największe piramidy ziemskie powstawały przez tysiące lat. Piramida ziemna jest skazana na szybkie zniknięcie, gdy tzw. czapka odpadnie od wierzchołka kolumny: w ten sposób niezabezpieczony materiał pozostaje wystawiony na działanie żywiołów, a kolumna kurczy się z każdym opadem. I choć w trakcie tego procesu piramida ziemi znika, to jednocześnie na skarpie powstaje nowa.
