W miejscu, gdzie podobno został ukrzyżowany św. Piotr wspomina się już w pierwszej połowie IX wieku o istnieniu klasztoru. W 1472 odbudowano całkowicie zniszczone budynki, rozbudowano klasztor i rozebrano stary kościół. Projekt nowego przypisuje się niektórym Baccio Pontelli, innym Meo del Caprino. W 1876 roku klasztor został przekazany przez państwo Saba do Hiszpanii, do której nadal należy, i od tego przeznaczono go na siedzibę Królewskiej Akademii Hiszpanii w Rzymie. Kościół zdobią dzieła sztuki z XVI i XVII wieku. Pierwsza kaplica po prawej stronie zawiera Biczowanie i Przemienienie Sebastiano del Piombo; drugi fresk nadana Pomarancio, niektóre freski szkoły Pinturicchio i Sybilla alegoryczna nadana Baldassar Peruzzi. Kaplica Monte i poprzednia zawiera freski Giorgio Vasariego. Ołtarz przypisuje się Giulio Mazzoni, a pomniki pogrzebowe kardynałów del Monte i Roberto Nobili należą do Bartolomeo Ammannati. Na pierwszym dziedzińcu klasztoru znajduje się tzw. Świątynia Bramante, pochodząca z początku XVI wieku i uważana przez krytyków za jeden z najważniejszych przykładów architektury renesansowej. Jest to niewielki, wzniosły i perypteryjski pomnik poświęcony męczeństwu św. Piotra. Świątynia ma cylindryczny korpus wyrzeźbiony z nisz oświetleniowych i otoczony kolumnadą tuskańską.
