Republika San Marino

Legenda przypisuje założenie Republiki kamieniarzowi z Rabu w Dalmacji o imieniu Marinus. Przybył on do Rimini w 257 r. n.e., gdzie pracował do czasu, gdy musiał uciekać przed prześladowaniami chrześcijan przez cesarza Dioklecjana. Schronił się na górze Tytan. Jako charyzmatyczna osobowość i thaumaturge, na górze Tytan udało mu się skupić wokół siebie małą wspólnotę, której stał się punktem odniesienia. Góra Titano została mu podarowana przez właścicielkę Donna Felicita (lub Felicissima) w podzięce za uzdrowienie jej chorego syna. Było terytorium, była ludność. Poczucie spójności i niezależności zostało zaszczepione we wspólnocie przez Marino. Mówi się, że jego ostatnie słowa przed śmiercią brzmiały: "Relinquo vos liberos ab utroque homine". Był rok 301 n.e. i ziarno niepodległości zostało zasiane. Ponieważ gleba była żyzna, ziarno wyrosło.Pierwsze świadectwo niepodległości San MarinoPoza legendą jest pewne, że góra Titano wraz z jej zboczami była zamieszkana od czasów prehistorycznych. Świadczą o tym liczne znaleziska w Muzeum Państwowym, odnalezione podczas różnych kampanii wykopaliskowych.Pierwszym dokumentem świadczącym o istnieniu zorganizowanej społeczności na Górze jest Placito Feretrano, pergamin datowany na rok 885 n.e., przechowywany w Archiwum Państwowym, dotyczący kwestii praw własności do niektórych gruntów. Placito poświadcza, że prawo własności należało do opata klasztoru znajdującego się w San Marino.Pierwsze statuty i prawa San MarinoW czasach komuny, mała społeczność Góry Titano zaczęła zarysowywać swoją własną formę rządów. Wówczas terytorium to nazywało się "Land of San Marino", a później zostało określone jako "Gmina San Marino".Ciało społeczne powierzyło swój samorząd Arengo czyli zgromadzeniu głów rodzin, któremu przewodniczył Rektor.W miarę wzrostu liczby ludności, obok rektora powoływano kapitana-obrońcę. Powstał najważniejszy instytut w państwie. W 1243 roku mianowano pierwszych dwóch konsulów, Kapitana i Rektora, którzy od tego czasu aż do dnia dzisiejszego co pół roku pełnią na zmianę najwyższy urząd w państwie: są to Kapitanowie Regenci, czyli głowy państwa.Arengo był odpowiedzialny za ustanowienie pierwszych praw, Statutów, inspirowanych zasadami demokracji. Pierwsze Statuty pochodzą z 1253 roku, ale pierwszy prawdziwy zbiór praw państwowych datuje się na 1295 rok. Statuty były przepisywane i aktualizowane aż do projektu z 1600 r., do którego odnosi się niniejszy rozkaz.Autonomia San MarinoNa przestrzeni wieków było wiele niebezpiecznych sytuacji, którym mieszkańcy góry Titano potrafili stawić czoła, umacniając swoją autonomię.Dwukrotnie Republika San Marino była militarnie okupowana, ale tylko przez kilka miesięcy: w 1503 roku przez Cesare Borgię, zwanego Walentym, a w 1739 roku przez kardynała Giulio Alberoniego. Od Borgii udało mu się uwolnić dzięki śmierci tyrana. Od kardynała Alberoniego udało mu się uciec poprzez obywatelskie nieposłuszeństwo, domagając się sprawiedliwości od Najwyższego Papieża, który uznał dobre prawo San Marino do niepodległości z woli jego mieszkańców.Hołd Napoleona Bonaparte dla San MarinoW 1797 roku Napoleon zaoferował San Marino przyjaźń, dary i powiększenie terytorium do morza. Mieszkańcy San Marino byli wdzięczni za takie honory, ale instynktownie odmówili rozszerzenia terytorialnego "płacąc za swoje granice".Epizod GaribaldiegoW 1849 r. generał Giuseppe Garibaldi, wojskowy przywódca rewolucjonistów walczących o zjednoczenie Włoch, schronił się w San Marino wraz z około 2 tys. żołnierzy, aby uciec przed wojskami Austrii i Rzymu. Wszyscy oni znaleźli schronienie na terytorium San Marino. Władzom udało się zapobiec wkroczeniu wojsk austriackich, dając Garibaldinim czas na opuszczenie terytorium bez rozlewu krwi.Honorowy obywatel prezydenta USA Abrahama LincolnaLincoln w 1861 roku okazał swoją sympatię i przyjaźń dla San Marino pisząc między innymi do kapitanów regentów ". Chociaż wasze dominium jest małe, niemniej jednak wasze państwo jest jednym z najbardziej uhonorowanych w całej historii ... ".Neutralność San Marino podczas II wojny światowejSan Marino szczyci się tradycją wyjątkowej gościnności na przestrzeni wieków. Rzeczywiście, w tej ziemi wolności nigdy nie odmówiono prawa do azylu i pomocy osobom prześladowanym, niezależnie od ich stanu, pochodzenia czy poglądów. W czasie II wojny światowej San Marino było państwem neutralnym i chociaż liczyło zaledwie 15 000 mieszkańców, przyjęło i udzieliło schronienia 100 000 przesiedleńców z sąsiedniego terytorium Włoch, które zostało poddane bombardowaniu.