Romainmôtier Priory

Descrizione

Wykopaliska przeprowadzone w latach 1905-15 odkryły ślady kościoła pochodzącego z V wieku, co potwierdziło tę wczesną datę. W VI wieku istnieje zapis o opacie Florianusie, który był abbas ex monasterio de Romeno, co jest prawdopodobnie odniesieniem do Romainmôtiera.

Wczesny Klasztor popadł w ruinę i został odbudowany przez księcia Chramnelenusa. Odbudowany Klasztor przed 642 rokiem znalazł się pod panowaniem monastycznym św. KOLUMBANA. Kościół z V wieku został powiększony, a w VII wieku wybudowano drugi kościół z prostokątnym chórem. Drugi kościół zbudowano po południowej stronie pierwszego. Papież Stefan II odwiedził klasztor w 753 roku podczas podróży na spotkanie z Pepinem krótkim i zgodnie z tradycją konsekrował kościoły Świętych Piotra i Pawła.

W IX wieku Romainmôtier przeżywało kolejny okres upadku. Opaci świeccy przejęli klasztor w posiadanie. W 888 R. Król Burgundii Rudolf i nadał klasztor i jego ziemie swojej siostrze Adelheid, żonie księcia Burgundii Ryszarda II. 14 czerwca 928/929 R. Adelajda przekazała klasztor i jego ziemie opactwu Cluny. Pod Cluny Klasztor Romainmôtier przeżywał swój trzeci złoty wiek.

Opat Odilo z Cluny, który mieszkał więcej niż raz w Romainmôtier, kazał zbudować obecny kościół pod koniec X wieku. Kościół ten wzorowany był na drugim kościele opactwa w Cluny. Na początku XII wieku kościół został zmodyfikowany poprzez budowę ozdobnego narteksu, a w XIII wieku bramy. Ostatnia przebudowa kościoła miała miejsce w 1445 roku.

Po kryzysie finansowym w XIV wieku klasztor podniósł się i osiągnął szczyt swojej potęgi pod koniec XIV i na początku XV wieku. W połowie XV wieku przeszła w świeckie ręce dynastii sabaudzkiej i ich współpracowników. Dochody opactwa stały się źródłem dochodów osobistych, a reguły klasztorne były coraz mniej przestrzegane. Po nadejściu reformacji protestanckiej (1536) klasztor był już podupadający. W XIV wieku w klasztorze żyło jeszcze około dwudziestu mnichów. W XVI wieku było ich około 10.

Pomimo protestów Fryburga 27 stycznia 1537 Berno sekularyzowało Klasztor. Kościół klasztorny, który był obecnie wykorzystywany do reformacji, został uszkodzony i odbudowany. Dom Przeora zamieniono na zamek dla Berneńskich Vogtów, a pozostałe budynki wynajęto lub sprzedano. Tylko niektóre z bardziej odległych posiadłości uniknęły zagarnięcia przez Berno. Niektórzy mnisi osiedlili się w Vaux-et-Chantegrue i utworzyli prosty Klasztor wiejski, który został zniesiony podczas Rewolucji Francuskiej. Budynki klasztorne odrestaurowano w latach 1899-1915 i ponownie w latach 1992-2000.