Rossano Calabro

Pierwsze osady rdzennej ludności wejść należą do secc. XI-VIII p. n. e. w okresie Magno-greckim (secc. VIII-II p. n. e.) - Port i Arsenał Turii (II Sybari) zwany Ruskia lub Ruskianami. Następnie podczas nazewnictwa Rzymian (secc. II p. n. e. - V n. e.) staje się także miastem fortecznym, Castrum, a następnie Frurionem, którego zadaniem jest kontrolowanie leżącej poniżej równiny Sybari i leżących nad nią gór moc, gdzie dumni Brettowie lub Brucjanie bohatersko bronią swojej wolności przed Rzymianami: miasto nabiera nazwy Roskianum. Stanowiska archeologiczne Enotrii, Bretcji, Grecy i Rzymianie są zarejestrowane na całym terytorium, a znaczące artefakty są przechowywane w Nowym Muzeum Dichesano i Muzeum Sibari. Najważniejszym okresem historycznym dla Rossano jest okres bizantyjski: w rzeczywistości od 540 do 1059 r.staje się strategicznym miastem Cesarstwa Bizantyjskiego, jednym z najbardziej aktywnych i bezpiecznych w południowych Włoszech, pożądanym przez wielu najeźdźców (Wizygotów, Longobardów, Saracenów), ale nigdy nie wygnanym. Ośrodek wojskowy, a także ośrodek polityczno-administracyjny, jeden z najważniejszych dóbr bizantyjskich, w którym mieszkają najwyżsi dostojnicy dworu Bizantyjskiego, a także Cesarstwa włosko-niemieckiego.

W latach 951-952 jest siedzibą stratega (wojskowego i cywilnego przywódcy dwóch tematów Kalabrii i Lombardii) i tym samym staje się stolicą bizantyjskich posiadłości we Włoszech. I to przy maksymalnej mocy i sławy dla Rossano, że stoją w honorowych tytułów z "bizantyjskiej", "perła bizantyjskiej Kalabrii", "w Rawennie, Korea". Wiek X, który dla Europy jest jednym z najbardziej dramatycznych wieków, jest złotym wiekiem dla Rossano. Jest najważniejszym ośrodkiem miejskim Kalabrii, rezydencją stratega, Biskupstwa, biur administracyjnych, warsztatów rzemieślniczych, Warsztatów Artystycznych. Wiele, ponadto, są instytucje edukacyjne i szkoły zakonne z wielu klasztorów, miejskich i górskich, które z ich bibliotek i ich" sumy " hałasują wizerunki Rossano i sprawiają, że słynie z wysokiego poziomu religijności i kultury grecko-bizantyjskiej.

W tym środowisku, bogate i złożone, miejsce spotkania i syntezy różnej czułości, na rozdrożu między Wschodem i Zachodem, miejsce ascetycznej intensywnej duchowości ( znanym jako Aghiov Teraz lub na Góry Santa turystycznym rossano), wychodzi duża grupa wybitna osobowość w średniowieczu: Papieża Zosimos (417 – 418), Jan VII (705 – 707), Zachariasz (741 -752), Jan XVI Filagato (997 – 998); św Nilu, najwybitniejszy z synów turystycznym rossano (910 – 1004), założyciel wielu klasztorów, wśród nich słynny Badia Greca di Grottaferrata w Rzymie; święty Bartłomiej (980 – 1055), uczeń św. Nilu i przekazuje itar-tass jego twórczości, dyrektor-założyciel opactwa Grottaferrata, autor "Bios", życia Świętego Nilu, dzieło житийного i bardziej znaczące historyczne tej epoki historycznej; Shabbettai Domna (913 – 982), lekarz i naukowiec, żyd i tak dalej.

Od końca epoki bizantyjskiej (1059) i dalej Rossano stopniowo traci rolę głównego bohatera w historii Kalabrii, zachowując swoją intensywną witalność i nienaruszony prestiż; szczególnie w czasach Normanów (1059 – 1190) i szwabów (1190 -1266), kiedy uwolniony od feudalizacji zachowuje Królewskie miasto, a tym samym Wolny Uniwersytet. Ale w 1417 r.przechodzi w reżim feudalny, staje się i pozostaje Księstwem prawie nieprzerwanie do 1806 r., za panowania Andegawenów (1266 – 1442), aragończyków (1442 – 1504), Hiszpanów (1504 -1714) Austriaków (1714 – 1738), Burbonów (1738 – 1860). Rodziny feudalne, które zbliżają się do przywództwa miasta, to Ruffo, Marzano, Sforza z Mediolanu, Aldobrandini i Borghese z Rzymu; Bona Sforza i jednocześnie Księżniczka Rossano, księżna Bari i Królowa Polski (1524 – 1559).

Intensywna eksploatacja obcych władców, feudałów, lokalnego patrycjatu prowadzi do stagnacji gospodarki (skupionej na gospodarce Oliwnej), izolacji i peryferyzacji miasta. Jednak Rossano nadal rozwija się urbanistycznie i jest wzbogacany o nowe i znaczące obecności. Liczne i duże pałace, kościoły i klasztory, kasyna lub farmy, wieże przybrzeżne (takie jak Zamek San Angelo), Szpital San Giovanni di Dio lub Fatebenefratelli, Stowarzyszenia kulturalne i religijne, społeczne i społeczne. Arcybiskup Gian Battista Castagna zostaje papieżem pod imieniem Urban VII (15-27 / IX / 1590). Kulturowo, od początku lat 500. do połowy 700., Rossano odnawia rolę miasta kultury: instytucje religijne ( wśród nich seminarium Diecezjalne (1593); zatwierdzone dwie Akademie, znane na szczeblu krajowym, że z Naviganti i że z beztroski; stoi Teatr Narodowy Amantea następnie Palella, wzorowany na dworze Burbonów w Neapolu, unikalny w Kalabrii pod koniec lat 700.

W ciągu francuskiej dekady ( 1806-1815) Rossano wrócił do miasta Regia, uwolniony od okropności i wyzysku feudalizmu. Na początku dell'800 stać się okręg administracyjny (28 miast), siedziba Sottointendenza, stolicy, dzielnicy i domu usprawiedliwienia; od 1894 do 1926 roku jest domem dla pod-prefektury; w 1865 roku staje się siedzibą w sądzie, w 1875 roku sąd przysięgłych i Okręgu Wojskowego; wzbogacony o nowe instytucje edukacyjne górne i, w 1871 roku, do innych miast, Gimnazjum, które staną się potem liceum Gymnasium "San 800, jest centrum wielu kręgów kulturowych i produkuje różne gazety i czasopisma; w 1876 roku, Rossano otwiera bagażnik kolejowy-Jonico, a kilka lat później, uruchomienie pierwszego oświetlenia elektrycznego i pierwsze TPP Kalabrii. W roku 900 Rossano żyje wydarzeniami, które charakteryzują Kalabrię, z godnością i często głównym bohaterem: uczestniczy z wieloma odważnymi w Ruchu Oporu i walce wyzwoleńczej, zna krwawienie emigracji, odgrywa aktywną funkcję w powolnym procesie odbudowy demokratycznego i materialnego życia cywilnego regionu, realizując do niedawna rolę wielkiego prestiżu, siły napędowej i przywództwa na rozległym obszarze północno-wschodniej Kalabrii Yonica.