Top of the World
Położona zaledwie kilka metrów przed wejściem do fabryki w Toscolano, rzymska Willa nie jest jednym z najważniejszych budynków mieszkalnych obecnych w czasach rzymskich nad brzegiem jeziora Garda.Kompleks rozciągał się kilka minut od brzegu jeziora, na którym wychodziła z jego główną fasadą. Ogólna instalacja, wymiary, cechy architektoniczne i dekoracyjne wpisują go w grupę willi nad jeziorem istniejących na brzegach Benacusa, których najbardziej znanymi przykładami są wille Sirmione ("jaskinie Catullo") i Desenzano del Garda.Pierwsze znaleziska archeologiczne na tym obszarze pochodzą z XV i XVI wieku; pod koniec XIX wieku przeprowadzono rozległe wykopaliska, a następnie powtórzono. Najbogatsza część znalezisk rozciągała się "poniżej kościoła (obecnej parafii), nad brzegiem jeziora, gdzie stoją Dom niedzielny, dom wiejski, Brolo, ogrody i pola prebendy". Stąd " stale powstawały marmurowe kolumny i posągi, literackie nagrobki, rozległe mozaiki, ołowiane rury, zarodki, Terakota, medale, monety, kapitele i gzymsy, tynki malowane w najjaśniejszych i najjaśniejszych kolorach, ogromna ilość marmuru..."Willa należała prawdopodobnie do Noni, jednej z najważniejszych i najbardziej wpływowych rodzin Brescii, która miała interesy gospodarcze i rozległe posiadłości w rejonie jeziora oraz na pobliskim pagórkowatym i górzystym terenie. Dzięki inskrypcji, prawdopodobnie z obszaru willi, przypisano ją Markowi Noniuszowi Makrynowi, konsulowi w 154 roku, prokonsulowi Azji w latach 170-171, legatusowi i comesowi cesarza Marka Aureliusza. Jest to zatem, między Villa Garda, jedyny przypadek, w którym można było zidentyfikować za pomocą kilku pól, a właściciel przynajmniej na etapie II wieku naszej ery.C., Chociaż budynek może być nadal pozostawione w posiadaniu bogatej i potężnej rodziny Brescii.Chociaż tylko częściowo wykopane, Willa jest już czytelny w jego ogólnym układzie. Położony równolegle do linii brzegowej, miał mieć monumentalny wygląd, z przednią loggią do jeziora i awankorpami od strony północnej i Południowej. Zbudowany w I wieku n. e., przeszedł interwencje i transformacje w następnych stuleciach do początku 5 wieku n. e., z fazą o wielkim znaczeniu sięgającą pierwszej połowy II wieku n. e. odwiedzany sektor jest południowym, zwanym Sektorem a, który był częścią jednego z dwóch bocznych przednich działów kompleksu. Otwierają się tutaj różne pomieszczenia, niektóre z mozaikowymi podłogami i ścianami na obwodzie zachowanymi do ponad metra wysokości, z pozostałościami złożonymi z malarstwa ciemieniowego. Dostęp do niego był długim korytarzem ozdobionym barwami ciemieniowymi o pewnej godności, wciąż zachowanymi dla szerokich obszarów, z czarnym Kopytem i środkową częścią z białym dnem, z panelami oddzielonymi cienkimi i delikatnymi pionowymi elementami roślinnymi.
