Top of the World
1789 yılıydı, IV Ferdinand'ın (Sicilya Kralı III) hükümdarlığının 30. yılıydı. Kral, sürekli söylenenin aksine bir hayalperestti. Caserta Kraliyet Sarayı'ndaki yaşam ve koşuşturma onu rahatsız ediyordu ve inziva yeri olarak, Brindisi piskoposu San Leucio'nun eski küçük kilisesinin bulunduğu, muazzam bir manzaraya sahip yakındaki bir tepeyi seçmişti. Belvedere'de bir av köşkü inşa ettirdi ve geçimini sağlamak için bazı aileleri oraya yerleştirdi. Daha sonra yerleşimcilerin sayısı artmış ve küçük bir topluluk haline gelmişler. Kral muhtemelen dönemin ütopik modasından etkilenmiş ve örnek bir koloni kurmaya karar vermiştir. Bir ipek ve kumaş fabrikası kurarak ekonomik özerklik vermeye çalıştı. Kendi eliyle yazdığı, olağanüstü niyetler ve içgörülerle dolu bir kanunla burayı düzenledi. Buraya organik ve simetrik bir kentsel yapı kazandırmak istedi. Ona bir ayna olan bir isim verdi: Ferdinandopolis. Kısacası, adı yapay kalsa ve hiç kimse kullanmasa da onun yaratığı: hep San Leucio olarak kaldı. Büyüyen ve zengin bir kumaş yelpazesi üreten fabrika, amacı kâr olmadığı için hiçbir zaman ekonomik olarak zenginleşmedi. Bir devlet endüstrisiydi, ancak toplumun hizmetindeydi ve bu nedenle günümüzde siyasi partilerin hizmetinde olanlardan çok farklıydı.Kanunlar harfiyen uygulandı: bugün hala güçlü bir çekiciliğe sahip olan gerçek ve ütopik sosyalizmin bir karışımı: 'Size bu kanunları veriyorum, bunlara uyun ve mutlu olun'. Yıl 1789'du: Paris'te devrim kaynıyordu. San Leucio'da mükemmellik tesis ediliyordu. Dördüncü Ferdinand'ın kayınbiraderleri giyotinin bıçağı altında can verdi: çünkü Napoli Kralı, Fransız Marie Antoinette'in kız kardeşi Avusturyalı Maria Carolina ile evlenmişti. San Leucio-Ferdinandopoli Anayasası'nın üç temel direği vardı: eğitim toplumsal huzurun kaynağı olarak görülüyordu; iyi niyet toplumsal erdemlerin ilkiydi; ve liyakat bireyler arasındaki tek ayrımdı. İki yüzyıldan fazla bir süre ve bir düzine nesil sonra bugün üzerinde düşünmeye değer üç ilke.Lüks yasaklanmıştı. İnsanlar, durum ya da rütbe ayrımı olmaksızın mutlak eşitlikten ilham almalı ve herkes aynı şekilde giyinmeliydi. Altı yaşından itibaren eğitim zorunluydu: çocuklar daha sonra yeteneklerine ve arzularına göre bir meslek öğrenmeye zorlanıyordu. Çiçek hastalığına karşı aşılanma da zorunluydu. Gençler ailelerinden izin almak zorunda kalmadan kendi özgür iradeleriyle evlenebiliyorlardı. Karıların çeyiz getirmesi gerekmiyordu: her şey devlet tarafından sağlanıyordu ve devlet mobilyalı bir ev ile gelin ve damadın ihtiyaç duyabileceği her şeyi sağlamayı taahhüt ediyordu. Vasiyetler kaldırılmıştı: çocuklar ebeveynlerinden, ebeveynler çocuklarından, sonra birinci derece teminatlardan miras alıyordu ve hepsi bu kadardı. Dullar intifa hakkına sahipti. Eğer hiç varis yoksa, her şey Monte degli Orfani'ye kalıyordu. Erkekler ve kadınlar veraset konusunda eşit haklara sahipti. Cenaze törenleri sınıf ayrımı yapılmaksızın kutlanıyordu, hatta aceleye getiriliyordu çünkü yas tutulmaması gerekiyordu. Ferdinand uğursuz bulduğu yas tutmayı da kaldırdı: en fazla siyah bir kol bandı. Aile reisleri yaşlıları, sulh yargıçlarını (bir yıl süreyle görev yapıyorlardı) ve sivil yargıçları seçiyordu. Her imalatçı, yani ipek imalatında çalışan herkes, kazancının bir kısmını sakatlar, yaşlılar ve hastalar için kurulan Yardım Fonu'na ödemek zorundaydı.Kısaca: eşitlik, dayanışma, yardımlaşma, sosyal güvenlik, insan hakları. Dördüncü Ferdinand, Fransız Devrimi fetihlerini eve getirmeden önce hedefi vurmuştu. Yasaların yürürlüğe girdiği sırada yüz otuz bir nüfusu vardı.Her şey fabrikanın etrafında dönüyordu. Kral tarafından 'çok güçlü araçlarla' desteklenen, Caserta ve ötesindeki evlerde yetiştirilen solucanların ürettiği hammaddeyi kullanan mekanik bir ipek fabrikası. İlk iplik eğirme makineleri ve dokuma tezgahlarından büyük bir iplik fabrikasının inşasına kadar. Zengin bir saten, brokar, kadife yelpazesinde giysi ve duvar kağıdı için kumaşlar üretildi. Jakarlı dokumanın kullanılmaya başlanmasıyla 19. yüzyılın ilk on yıllarında üretim ipek, altın ve gümüş brokar kumaşlar, şallar, mendiller, korseler ve dantellerle zenginleştirilmiştir. Yerel ürünler, gros de Naples ve Leuceide adı verilen bir giyim kumaşı da geliştirilmiştir.Hepsi doğal olan ve isimleri daha ince nüansları ayırt etmeye çalışan zengin bir renk yelpazesi vardı: söğüt yeşili, Peru cevizi, ayı kulağı, saz, kaplumbağa güvercini, papağan, kanarya, Sevilla, Nil suyu, Londra dumanı, Prusya yeşili. San Leucio ideali uzun yıllar boyunca mükemmel bir şekilde devam etti, daha sonra Napolyon'un istilaları ve nüfusun güçlü bir şekilde artmasıyla yavaş yavaş aşındı. San Leucio ütopyası, liberallerin muzipçe anlattığı efsanede olduğu gibi, hükümdarın işçilerle 'kaçamakları' yüzünden sona ermedi. Savoy işgalinin ardından 1861'de Krallık Piyemonte'ye bağlandığında sona erdi: ipek fabrikası özel şahıslara verildi ve tüzük atık kağıt haline geldi.San Leucio'dan gelen kumaşlar Bourbon hanedanının hükümdarlarına ve Napoliten soylu ve burjuva ailelerine hem giyim hem de döşeme için tedarik edilmiştir. Gerçek şu ki, üretim İki Sicilya Krallığı ve Savoy hakimiyetinden kurtuldu ve çok farklı özelliklere sahip olsa da, bugün gerçekten de dünyaya yayılmış olan uzak ve değerli bir geleneği yaşatmaya devam ediyor.İtalyan Cumhuriyeti'nin gelişiyle birlikte eski sanayi köyü, işçi konutlarıyla birlikte restore edilmiştir. Vanvitelli'nin öğrencisi olan Ferdinando Collecini tarafından tasarlanan mimari güzellik ve doğal güzellik yayılmaya devam etmektedir.Görülmeye değer: kim bilir, belki de yaya ve araç trafiğinin katı bir şekilde ayrılmasını istediği bu sokaklarda dolaşmaya devam eden eski kralın ruhuyla karşılaşmazsınız! Belki de hala eski bir piskopos olan Leucio tarafından yenilgiye uğratıldığı için kıkırdıyordur, adını ortadan kaldırıp yerine kendi adını koymayı başaramamıştır!Makale: Paolo Stefanato, Meridiani 69, Domus
