San Lorenzo Maggiore

Na terenie forum, które było sercem starożytnego grecko-rzymskiego miasta, pomiędzy Decumanus Major i Decumanus Inferior, powstał najpierw kościół wczesnochrześcijański (VI w. n.e.), rozebrany w XII w., a następnie obecna bazylika, wzniesiona na polecenie Karola I Andegaweńskiego od 1270 r. Kościół, charakteryzujący się jednonawową konstrukcją i krzyżem łacińskim, został zbudowany przez franciszkanów, początkowo z wykorzystaniem francuskich architektów i rzemieślników, później zastąpionych przez miejscowych robotników; w okresie XVII-XVIII w. przeszedł radykalną renowację w stylu barokowym. Renowacja przeprowadzona między końcem XIX w. a pierwszą połową XX w. zatarła silne konotacje barokowe, z wyjątkiem XVIII-wiecznej fasady autorstwa Sanfelice.W kościele Boccaccio spotykał się ze swoją Fiammettą, a w przyległym klasztorze, w którym w XIV wieku odbywały się posiedzenia parlamentu królewskiego, przebywał również Petrarka.Pod kościołem, klasztorem i krużgankami znajdują się pomieszczenia odkryte na nowo dzięki pracy archeologów, które można obecnie zwiedzać w hypogeum: wchodząc na ten teren, wchodzi się na rzymskie cardo (czyli drogę prostopadłą do decumani), szerokie na trzy metry i długie na około sześćdziesiąt metrów, na które wychodzą liczne sklepy: piekarnia, pralnia, tawerny, sklepy i Aerarium, w którym przechowywano finanse miasta pochodzące z podatków.Na końcu ulicy napotyka się jedną z czterech stron kryptoportyku, składającego się z połączonych ze sobą pomieszczeń o sklepieniach kolebkowych i świetlikach umożliwiających dopływ powietrza i światła słonecznego. Pomieszczenia te były rzymskimi warsztatami rynkowymi (macellum), na których kamiennych straganach handlowano żywnością i różnego rodzaju towarami.Na końcu kryptoportyku zachował się również zbiornik z okresu greckiego, świadczący o dalszym poziomie obecnego rozwarstwienia i niesamowitej ilości historii, jakie może opowiedzieć to miejsce.Pod koniec V wieku n.e. teren ten został najechany i przykryty przez osuwisko pochodzenia aluwialnego, został więc opuszczony i stanowił podstawę do budowy wczesnochrześcijańskiej bazyliki.W salach klasztoru, wchodząc na wyższe poziomy, mieści się Museo dell'Opera di San Lorenzo Maggiore, w którym znajdują się znaleziska archeologiczne z tego miejsca, kolekcja przedmiotów, ubrań i wyposażenia z okresu Andegawenów oraz kolekcja XVIII-wiecznych pasterzy z neapolitańskiej tradycji szopkowej.