San Vigilio Kilisesi

Pinzolo yakınlarındaki San Vigilio Kilisesi, bugün bize göründüğü gibi, en önemlisi 1515'te, belki de binden önce, Trentino piskoposluğunun patronu Piskopos Vigilio'nun onuruna dikilen ve Val Rendena'da şehit edilen eski bir kilisenin ardışık genişlemelerinin sonucudur. 400. Cemaatlerin bölünmesine ve ardından Pinzolo'daki S. Lorenzo Kilisesinin inşasına kadar Pinzolo ve Carisolo Kilise Kilisesiydi. Sanatsal sunaklar, iç freskler ve özellikle güney cephesindeki dış fresk olan "La Danza Macabra" ile ünlüdür. "Her kişi de taç / sonte Bayan / giymem ölüm / saçınızı ben..." Böylece, 1539'da Simone Baschenis De Averara tarafından San Vigilio Kilisesi'nin güney cephesinde boyanan ürkütücü dansın ünlü freskine eşlik eden ham ölüm şiiri başlıyor. Ürkütücü alay, üç müzikal iskeletten oluşan bir grupla başlar; bunlardan ilki, ilkel bir tahtta otururken, aynı İlahi İradenin çarmıha atfedilen sözlere göre sunulması gereken egemen Ölümün sembolü olarak başını tacı taşır: "Ey peccator onu düşün / sinyor de lei olduğum için öleceğim!" Mesih'in solunda, her biri sosyal olarak karakterize edilen canlı bir karakter ve onu topa sürükleyen ölü bir adam tarafından oluşturulan on sekiz çiftin geçit töreni açılır. Açıkça tanımlanmış iskelet olarak tasvir edilen ölüler, kurbanlarına hitap ettikleri sırıtışta ve onları dansa tanıtmak için yakaladıkları çeşitli jestlerde becerikliliği ve saldırganlığı ortaya çıkaran temsilin dinamik unsurunu oluşturur. Onların canlılığına, en zımni istifayı ifade eden canlıların tepkisi zayıf görünüyor. Ölülerin dinamik tutumu ile yaşayanların neredeyse hareketsizliği arasındaki karşıtlık, başlıklardan daha belirgindir: yalnızca birincisi tarafından okunan bir monolog biçiminde, üstünlüğünü vurgular. Çiftlerin ardıllığı, ortaçağ toplumunun katı hiyerarşik anlayışını meslekten olmayanlar ve din adamları arasındaki bölünmesiyle yansıtır. İkincisi, geçit törenini en yüksek manevi makamlardan başlayarak açar: papa, Kardinal, Piskopos, ardından rahip ve keşiş. Onlara gönderilen mesaj, ölümün kaçınılmazlığı kavramını yeniden doğrulamaktadır. Belirgin bir kilise karşıtı sosyal hiciv ve sessiz ironinin olmaması, nüfus ile Trent prensi piskoposu arasında iyi ilişkilerin varlığına tanıklık ediyor. Ürkütücü alay daha sonra İmparator Kral, Kraliçe, Dük ve daha sonra doktor ve zengin tüccar gibi burjuva dünyasının bazı karakterlerini izleyen bir hiyerarşiye göre düzenlenmiş laik düzenin belirli sayıda temsilcisiyle devam eder. Daha sonra, sosyal olarak çağrışımlı karakterler, insan yaşamının farklı yaşlarını simgeleyen bireylerle değiştirilir: genç, yaşlı ve bir çocuk. Ölüm, çalışmalarının tarafsızlığının farklı aksanlarıyla herkese hatırlatır. Geçit töreni, at sırtında, yay ve oklarla donanmış bir ölümün görüntüsünü kapatıyor; bu, aceleci Dörtnala, kısmen vurulmuş ve gerilmiş, kısmen hala ayakta duran ve dehşetle taşlaşmış bir kurban sürüsünde şimşek çakıyor. Bu sahneye Baschenis, sonsöz olarak, ilk çarmıha gerilme motifiyle yeniden bağlantı kurarak, tüm ürkütücü temsili Hıristiyan eskatolojik vizyonu açısından çerçevelemeyi amaçlayan nihai yargının bir resmini izler. Fresk, Trentino ortaçağ tarihinin en önemli unsurlarından birini öne sürmekle kalmaz, bize ulaşan evrensel bir ölüm alegorisinin, yani hiçbir insanın kaçamayacağı amansız kaderin karakterini varsayar; ve bu varoluşsal problemde ölüm, yaşamla bağlantılıdır çünkü bir ölüm olarak kabul edilir. oyunculuk karakteri. "Karşıtların Birliği" nde şaşkınlık ve şaşkınlık ortadan kalkar ve sadece kendini ilan eden bütünün kabulü ile kalırız.