Sanktuarium Matki Bożej Łuckiej

aedicule znajdowała się kilka kilometrów od stolicy południowych Włoch, na terenie gminy Sant'Anastasia, w dzielnicy, którą nazwano "Arco" ze względu na obecność łuków starożytnego rzymskiego akweduktu. Z tego powodu obraz nazwano "Madonna dell'Arco".Aedicule, jak zaświadcza brat Ludovico Ayrola w piśmie z końca XVII wieku, składało się z "małego, ubogiego i starożytnego stożka z materiału, w którym w prostych kolorach przedstawiona była najchwalebniejsza Maryja Panna o dużym i nad wyraz czcigodnym obliczu". Obraz z pewnością nie może poszczycić się żadnymi walorami artystycznymi, ale uderza smutny wyraz twarzy zdominowanej przez dwoje dużych oczu, które mają wpływ na przeniknięcie duszy patrzącego, pozostawiając niezatarte wspomnienie.6 kwietnia 1450 roku miało miejsce niezwykłe wydarzenie. Pewien młodzieniec grając w foul ball nie był w stanie sprawić, by piłka poleciała dalej niż piłka jego przeciwnika, ponieważ zatrzymał ją pień lipy, który stał w pobliżu aediculum obrazu Matki Bożej Łuckiej. Ten ostatni zaczął dziko przeklinać, a w końcu, niezadowolony, cisnął piłką o lewy policzek świętego obrazu, z którego natychmiast zaczęła kapać krew. Młody świętokradca z pewnością zostałby zlinczowany, gdyby nie interwencja hrabiego Sarno. Cud ten przyciągnął ogromne rzesze wiernych, którzy przynieśli również ogromne dochody pieniężne. Doszło do długiego sporu między biskupem Noli, gminą i dominikanami. Prace nad budową Sanktuarium Madonny dell'Arco (w skład którego wchodziła aedicula i mały kościółek zbudowany wokół niej) rozpoczęły się w 1593 r. i zakończyły w 1610 r., ale już w 1594 r. papież powierzył Sanktuarium ojcom dominikanom, którzy otrzymali również zarząd czasowy. Nie brakowało jednak nowych, gorzkich kontrowersji: gmina domagała się składek, które nie zawsze zgadzali się płacić lub dawali tylko częściowo. Wśród tych wszystkich brzydkich kłótni zdarzył się jeszcze jeden wielki cud (odnotowany przez notariusza Carlo Scalpato z Noli w 1675 roku): cud gwiazd. Pewien zakonnik w klasztorze, podczas modlitwy, zobaczył małe złote gwiazdy świecące wokół siniaka na lewym policzku Matki Bożej. Myśląc, że to halucynacja, wezwał zakrystiana, potem przeora, a na końcu wszystkich zakonników. Ustalono, że był to prawdziwy cud. Później przybyli biskup Noli, wicekról Neapolu, arcybiskup Manfredonii Vincenzo Orsini (dominikanin, przyszły papież Benedykt XIII) i inne władze, wszyscy zachwyceni takim cudem. Wcześniej miały miejsce inne cuda. Jeden z nich dotyczy dość osobliwego świadectwa złożonego przez Aurelię Del Prete z Sant'Anastasia. Otrzymawszy łaskę, udała się ona do kaplicy łuku w Poniedziałek Wielkanocny 1589 roku niosąc jako ex voto dwie woskowe stopy, z których jedna upadła i roztrzaskała się w tłumie wiernych. Kobieta, rzucając na ziemię także drugą, zaczęła bluźnić przeciwko Madonnie, tym, którzy ją namalowali i tym, którzy ją czcili. Dokładnie rok później, w nocy, odpadły jej stopy. Były ukryte, ale ludzie je wykopali. Do dziś można je oglądać na wystawie w starożytnej żelaznej klatce. Kolejny cud zdarzył się w roku, w którym postanowiono pokryć obecną świątynię marmurem. W kontynuowaniu prac przeszkadzał duży kamień z Wezuwiusza, którego w żaden sposób nie można było usunąć. Architektowi Bartolomeo Picchiatti (bo dotykał kamienia) nie pozostało nic innego, jak z wielką wiarą modlić się do Matki Bożej. Jedna połowa kamienia oderwała się i spadła na ziemię. Został wystawiony w kościele, ale wkrótce musiał być zabezpieczony przed wiernymi, którzy z (zbytniej) pobożności brali z niego odłamki. Umieszczono ją więc wysoko w jednym z filarów małej świątyni. Z tyłu małej świątyni znajduje się czarna marmurowa płyta z napisem upamiętniającym ochronę otrzymaną przez ponad 8000 osób, które schroniły się w sanktuarium podczas erupcji Wezuwiusza, od 15 grudnia 1631 do 20 stycznia 1632 roku. Wielu z nich pocierało chusteczką, a następnie przekładało ją nad czołem, wzywając pomocy Matki Bożej. Po lewej stronie małej świątyni z obrazem Matki Bożej pali się wiecznie lampa olejowa na pamiątkę uzdrowienia, jakie wielu wiernych uzyskało po zarazie z 1656 roku. Ponadto, jako świadectwo obfitych łask otrzymywanych przez wiele wieków przez morze wiernych, bracia dominikanie, z okazji Jubileuszu 2000 roku, utworzyli w Sanktuarium Madonny dell'Arco Muzeum Ex Voto (numer jeden w Europie i na świecie), które gromadzi w trzech salach wystawowych malowane tablice, przedmioty, kosztowności i starożytną klatkę zawierającą stopy Aurelii Del Prete.