Sanktuarium Santa Maria delle Armi

Schronienie dla mnichów wschodnich, którzy początkowo uciekali przed ikonoklastycznymi prześladowaniami Leona III Izauryka, a później przed naciskami arabskimi na Sycylii. Surowe kalabryjskie jaskinie przez całe średniowiecze gościły licznych mnichów obrządku grecko-bizantyjskiego. Na zboczach i w głębokich jaskiniach góry Sellaro, w rejonie Cerchiara di Calabria, kwitły pustelnie, laury i monumentalne klasztory.Pancomio wzniósł tu w X wieku klasztor Sant'Andrea, zgromadził pustelników, którzy utworzyli "TònArmòn" (z greckiego "Twnarmwn", co oznacza "z jaskiń") i ustanowił kult Madonny TònArmòn, przetłumaczony później przez asonans na Madonna delle Armi.Wraz z przybyciem Normanów polityka religijna wyraźnie przeciwna greckiemu monastycyzmowi doprowadziła do upadku tych kwitnących ośrodków duchowości, których ważne dziedzictwo monumentalne, artystyczne i religijne przetrwało do dziś w cennych starożytnych pozostałościach przekazanych nam przez historię.Wszystko zaczęło się w 1450 roku w lasach góry Sellaro, podczas pogoni grupy myśliwych z Rossano za łanią. Po wyczerpującym biegu, zwierzę, chcąc uciec przed wzrokiem prześladowców, schroniło się w jaskini. Łania nagle zniknęła i ustąpiła miejsca dwóm drewnianym ikonom przedstawiającym świętych ewangelistów. Myśliwi, zaskoczeni tym wydarzeniem, postanowili zabrać tablice z powrotem do swojego miasta, ale one trzykrotnie stąd znikały, tylko po to, by znów znaleźć się w miejscu, w którym je znaleziono. Pewni, że to wola boska, mieszkańcy Rossano postanowili wówczas wybudować w słynnej grocie małą kaplicę, która miała je pomieścić, jednak podczas prac doszło do drugiej rekwizycji. Jeden z kamieniarzy złamał decydującym ciosem owalny kamień, bezużyteczny dla swojego celu, który zawsze znajdował się w jego rękach: kamień rozpadł się na dwie części, a w wewnętrznych ścianach pojawił się z jednej strony wizerunek Madonny z Dzieciątkiem, a z drugiej św. Jana Chrzciciela.Pierwszy z nich od tego czasu przechowywany jest w kaplicy wewnątrz kościoła, drugi został skradziony i według tradycji wywieziony na Maltę. Z tą legendarną opowieścią tradycja ludowa wiąże powstanie Sanktuarium Santa Maria delle Armi, jednego z najsłynniejszych kompleksów monumentalnych o średniowiecznym rodowodzie w Kalabrii. Miejsce modlitwy i medytacji, od wieków cel serdecznych pielgrzymek, majestatyczny kompleks osadzony w skale górskiej pozostawia bez wyrazu swoją wspaniałość i czarującą scenerię, w której się znajduje. Zbudowany w pobliżu ruin klasztoru Sant'Andrea, w miejscu, które już w czasach starożytnych było miejscem kultu, został odrestaurowany i powiększony na przestrzeni wieków, wzbogacony przede wszystkim przez książąt Sanseverino z Bisignano i Pignatelli z Cerchiara, a dotrzeć do niego można asfaltową drogą, która przecina zalesione zbocze góry, wznosząc się na wysokość ponad 1000 metrów. Przy wejściu, po minięciu Pałacu Książęcego, Hospicjum Pielgrzymów i budynków służących niegdyś do przyjmowania sierot i personelu, dochodzimy do małego portyku z czterema romańskimi łukami, wspaniałego balkonu panoramicznego na równinę Sibari poniżej.Przez bogaty portal z lokalnego białego kamienia wchodzi się do wnętrza kościoła, wykopanego kilka metrów w żywej skale; w stylu bizantyjskim, z nieregularnym planem krzyża łacińskiego, zachowuje godne uwagi dzieła z XVII wieku i XVIII-wieczne freski szkoły neapolitańskiej. Na naturalnym sklepieniu znajduje się fresk "Chwała Dziewicy z Trójcą i Świętymi" oraz "Sąd Ostateczny" autorstwa Józefa De Rosa z Castrovillari (1715). Po prawej stronie ołtarza głównego odkryjemy słynną grotę, w której znajduje się cudowny obraz "Madonna achiropita" (nie namalowany ręką ludzką), przechowywany od 1750 r. w barokowym srebrnym relikwiarzu. Po lewej stronie kościoła kończy się kaplica Pignatelli. Zwiedzanie kończy się w sali wystawowej, która śledzi historię Sanktuarium poprzez kolekcję frontów ołtarzowych, szat sakralnych, obrazów i wyposażenia.