طبیعت تماشایی گلدسته، اما مهمتر از همه صدها پیکره انسان و حیوان حک شده در سنگ لچس نرم، همیشه تخیل مردم سالنتو را برانگیخته است، مردمی که هنوز به یاد دارند که چگونه سرزمین سولتو همیشه یک "سرزمین" بوده است. از màcari" و از جادو . شعبده باز فوق العاده، متئو تافوری، آن را تنها در یک شب، با کمک شیاطینی که با رسیدن اولین نور سحر همچنان در حال کار بودند، در چهار گوشه مناره متحجر ساخته بود. این یک برج بسیار باریک با طرح مربع است (ضلع پایه فقط 5.2 متر است) و در پنج نظم معماری آن باریک نشده است. به دلیل ریزش پی های تکیه بر خشت قرمز، تمایل به سمت جنوب دارد.این بنا توسط Raimondello Orsini del Balzo ساخته شده است تا شاید از ارتفاع بیش از 40 متری، هم با سواحل دریای آدریاتیک (اوترانتو) و هم با دریای ایونی (گالیپولی)، ارتباط نوری برقرار کند. نماد خالص کنترل آن بر قلمرو و اعطای قدرت. در سال 1397 توسط فرانچسکو سولاچی دا سوربو تکمیل شد و کتیبه ای بر روی جان پناه پایانه گواهی می دهد. این بنا که در بالاترین نقطه سولهتو ساخته شده بود، تقریباً چهارصد سال منزوی ماند تا اینکه در سال 1793، نمای کلیسای مادر در مقابل آن قرار گرفت.طبقه همکف و طبقه اول فاقد پنجره هستند و برج از قبل موجود را در خود جای داده اند. راسته دوم و سوم با 4 پنجره مولیونی که به ظرافت در سنگ لچه تراشیده شده اند، تزئین شده اند، هر پنجره مولیون شده توسط ستونی پیچ خورده تقسیم می شود که به تزئینی قلبی شکل ختم می شود که در یک طاق سه لای دوقلو قرار گرفته است. آخرین مرتبه شامل یک فانوس هشت ضلعی با یک پنجره ضلعی در هر طرف است که با پایههای ذوزنقهای و ستونهای گوشهای که شیرهای بالدار را نگه میدارند، بر روی آن قرار گرفته است. این گنبد با یک گنبد عقجی پوشیده شده با ماژولیکای رنگی پوشیده شده است که قدمت آن به سال 1750 باز می گردد و بر روی یک نرده ریز کار شده قرار دارد. گنبد هرمی شکل اولیه در زلزله 1734 فروریخت. تمام پنجره های مولیون و گوشه های طبقات فوقانی پر از گریفین، شیر و نقاب های انسان نما است. بر روی نرده و روی قاب هشت ضلعی که گنبد بر روی آن قرار گرفته است، چند کاسه سنگی تقریباً تراشیده دیده می شود که حاوی روغن برای روشنایی شب بود.
