Skarb San Gennaro składa się z niezwykłych arcydzieł zebranych w ciągu siedmiu wieków dzięki darowiznom papieży, królów, cesarzy, książąt, wybitnych postaci i zwykłych ludzi. Jest on częścią unikalnej i nienaruszonej kolekcji dzięki zastąpieniu kaplicy San Gennaro, starożytnej świeckiej instytucji, która nadal istnieje, założonej w 1527 roku dla nastroju miasta Neapol. Dziś skarb jest wystawiony w Muzeum Skarbca San Gennaro, którego wejście znajduje się obok katedry w Neapolu i kaplicy skarbcowej. Skarb składa się z szeregu zbiorów sztuki, w tym klejnotów, posągów, popiersi, cennych tkanin i cennych obrazów, w tym klejnotów, które zdobią posąg Świętego. Do najciekawszych należą głowa biskupa (Mitre) jubilera Matteo Treglia z 1713 roku, ozdobiona wieloma kamieniami szlachetnymi (diamentami, rubinami i szmaragdami) oraz naszyjnik wokół naszyjnika posągu. Skomponowana z ponad 3700 rubinów, szmaragdów i diamentów, mitra miała ozdobić popiersie świętego, wykonane w okresie angewskim; koszt pracy wynosił około dwudziestu tysięcy dukatów zebranych z podpisów i darowizn z udziałem ludu, duchowieństwa, rzemieślników, szlachty, a nawet cesarza. Naszyjnik z San Gennaro jest prawdopodobnie najcenniejszym klejnotem na świecie. Zaczęło się w 1679 roku od trzynastu dużych ogniw z czystego złota, z krzyżami zwisającymi z szafirów i szmaragdów. Dziś naszyjnik zawiera również inne klejnoty innej produkcji i słynnego pochodzenia. Krzyż ofiarowany Carlowi de Bourbon w 1734 r., krzyż ofiarowany przez Sasów, trzyczęściowa miska z diamentami i szmaragdami, diamentowo-szafirowy krzyż z 1775 r. ofiarowany przez Marię Carolinę z Austrii, kolec w kształcie sierpa z 1799 r. ofiarowany przez księżną Casacalandia, diamentowo-szmaragdowy krzyż ofiarowany przez Josepha Bonaparte, krzyż, diamentowo-chryzotylowa broszka ofiarowana przez Vittorio Emmanuela II z Savoy i inne przedmioty. Jedyna w swoim rodzaju jest cenna kolekcja srebra (około 70), która została zachowana w nienaruszonym stanie i nigdy nie została sfałszowana przez kradzież, a która jest prawie w całości dziełem mistrzów szkoły neapolitańskiej. W Archiwum Historycznym mieszczą się bankierzy, którzy zapłacili za sprzedaż części tego skarbu, jak również za interwencje malarskie i utrzymanie kaplicy skarbowej.
