Wiperti to kościół poświęcony św. Wigbertowi i św. Jakubowi. Jest on uważany za architektoniczne arcydzieło romańskie, a kościół i krypta świadczą o jego ważnej przeszłości jako dworu królewskiego sasko-ottońskiej dynastii rządzącej. Kościół z ponad 1000-letnią kryptą jest jedną z ostatnich pozostałości po tym ważnym ottońskim dominium. Dla Henryka I (919-936) i jego syna Ottona I Wielkiego (936-973) Quedlinburg był miejscem, w którym najczęściej odprawiali wschód. W Quedlinburgu był to znowu teren w i wokół kościoła St. Wiperti, gdzie rezydowali. Później na tym placu powstał wolny klasztor kanoniczny, który w XII wieku został przekształcony w klasztor premonstratensów. Po reformacji, która doprowadziła do kasaty klasztoru, kościół do XIX wieku służył jako protestancki kościół parafialny. Następnie został zamieniony na stodołę, a później był nadużywany przez SS.
W latach 50-tych XX wieku został odrestaurowany jako kościół i od tego czasu w miesiącach letnich jest używany jako katolicki kościół parafialny.
