Pompeje były dużym rzymskim miastem we włoskim regionie Kampania, które zostało całkowicie zasypane popiołem wulkanicznym po erupcji pobliskiego Wezuwiusza w 79 roku naszej ery. Miasto zostało odkopane w XIX i XX wieku i dzięki doskonałemu stanowi zachowania dało nieoceniony wgląd w świat rzymski i może pretendować do miana najbogatszego stanowiska archeologicznego na świecie pod względem samej ilości danych dostępnych dla naukowców. Rzymskie miasto Pompeje zajmuje około trzech kilometrów kwadratowych (jedna trzecia pozostaje niewykopana), ale zewnętrzne przedmieścia były również gęsto zaludnione. W okolicy znajdowały się również setki gospodarstw i około stu willi. Liczbę mieszkańców miasta szacuje się na 10-12 tysięcy, z czego jedną trzecią stanowili niewolnicy. Dwa razy więcej osób mieszkało w okolicznych gospodarstwach i willach. Wybrzeże Kampanii było ulubionym miejscem zabaw rzymskich bogaczy, dlatego wiele willi było szczególnie okazałych, z panoramicznym widokiem na morze. Uważa się, że nawet Neron (panujący w latach 54-68 n.e.) miał willę w pobliżu Pompejów i należy pamiętać, że jego żona Poppaea Sabina pochodziła z tego miasta.
