Studnia św. Patryka

To dzieło hydrauliczne było pierwotnie nazywane Pozzo della Rocca, ponieważ znajdowało się w pobliżu twierdzy Albornoz. Patryka, ponieważ prawdopodobnie w drugiej połowie XVIII wieku było używane jako "czyściec św. Patryka", w analogii do podziemnej jamy, w której słynny irlandzki święty udawał się na modlitwę i gdzie niewierzący, którzy odważyli się dotrzeć aż do dna, otrzymywali odpuszczenie grzechów i dostęp do raju.Dzieło, zamówione u Antonio da Sangallo Młodszego w 1527 roku, zostało zlecone przez papieża Klemensa VII, mniej więcej w tym samym czasie, co przebudowa Pozzo della Cava po drugiej stronie klifu, aby zapewnić miastu wodę na wypadek oblężenia. Ukończona w 1537 r. za czasów papieża Pawła III Farnese, ze względu na swoje rozmiary i dokładny projekt, wykazuje wszelkie ambicje, by zostać zapamiętaną jako przedsięwzięcie żmudne i pełne rozmachu.Jest to zręczna praca inżynierska, poprzedzona badaniami natury hydrogeologicznej, które doprowadziły zarówno do określenia najbardziej odpowiedniego miejsca, aby dotrzeć do gliniastej warstwy źródeł, jak i do pokrycia części ścian cegłami dla lepszego uszczelnienia.Zewnętrzna część studni jawi się, na tle wzgórz otaczających klif, jako duża, niska cylindryczna konstrukcja ozdobiona liliami farneńskimi Pawła III, z dwoma diametralnie różnymi otworami dla schodzących i wchodzących.Dostęp do studni, arcydzieła inżynierii, zapewniają dwie jednokierunkowe rampy helikoidalne, całkowicie autonomiczne i obsługiwane przez dwie różne bramy, które umożliwiały transport wydobytej wody przez muły, bez wchodzenia na drogę i bez konieczności uciekania się do jedynej drogi prowadzącej do wioski z dna doliny.- Studnia, o głębokości 54 metrów, została zbudowana poprzez wykopanie w tufie płaskiego i wysokiego płaskowyżu doliny Tybru, na którym wznosi się miasto Orvieto, kamieniu dość twardym, ale po kilku stuleciach cierpiącym z powodu zrzutów ścieków.- Ma kształt cylindryczny o okrągłej podstawie i średnicy 13 m.- Stopni jest 248, a okien dających światło 70.Być może z powodu aury sacrum i magii, jaka towarzyszy głębokim jamom, lub z czystego naśladownictwa modeli filmowych, współcześni turyści wrzucają do niej monety w nadziei na powrót.