Reeds in de Middeleeuwen werden in Sulmona gesuikerde amandelen geproduceerd; zij worden echter niet aangeduid als "confetto", maar als "confettura", een term waarmee onder meer gepelde amandelen en walnoten bedekt met honing worden aangeduid. Ze worden genoemd door Boccaccio in de Decameron en in andere documenten van illustere historici uit die tijd wordt al melding gemaakt van de gewoonte om tijdens bruiloften gesuikerde amandelen te gebruiken en op het bruidspaar te gooien. In de 15e eeuw waren het de zusters Clarisse van het klooster van Santa Chiara in Sulmona die de eerste kleine bosjes gesuikerde amandelbloemen maakten en ze in zijden draden wikkelden als eerbetoon aan de jonkvrouwen die zouden trouwen. In de 17e eeuw werd de gesuikerde amandel, die de vorm en de ingrediënten kreeg zoals wij die nu kennen, een luxeproduct vanwege de kosten en de schaarste van de grondstof, suiker, die uit het buitenland werd ingevoerd. Het was een welkom geschenk voor vorsten en bisschoppen, de enigen die het zich konden veroorloven naar believen suiker te eten. Alleen op het feest van Maria Hemelvaart, 15 augustus, tijdens het steekspel, zette de magistraat van de stad, samen met andere edelen, een kar neer van waaruit hij gesuikerde amandelen naar het volk gooide. Al in 1846 beschikte Sulmona over 12 fabrieken van gesuikerde amandelen, die zo beroemd en gewaardeerd waren dat ze over heel Italië werden geëxporteerd. Wat de "Confetto di Sulmona" uniek maakt is zowel het exclusieve verwerkingsoctrooi, waardoor de suiker zich zonder toevoeging van zetmeel en meel aan de amandel of een ander ingrediënt kan hechten, als vooral het prachtige vakmanschap. Wie voor het eerst naar Sulmona komt, wordt betoverd door het grote aantal manden met kleurrijke en verschillend gevormde gesuikerde amandelbloemen die in de vele ambachtswinkels in het oude stadscentrum voor de ogen van de toerist staan uitgestald. Het is moeilijk om onverschillig te blijven voor een korenaar, een druiventros of een met suiker en amandelen geparfumeerd viooltje. Bovendien heeft elke viering of speciale gelegenheid zijn eigen confetto: lichtblauw of roze voor geboortes, rood voor diploma's, zilver en goud voor huwelijksjubilea, en nog veel meer. Er wordt gezegd dat Giacomo Leopardi enkele uren voor zijn dood een "Confetto Cannellino di Sulmona" wilde eten, die sindsdien het adellijke predikaat "di Leopardi" heeft gekregen.
