Tadż Mahal

Tadż Mahal, co w dosłownym tłumaczeniu oznacza “pałac korony” lub “koronę pałacu”, to nazwa nadana stuprocentowej konstrukcji znajdującej się w indyjskim mieście Agra, której pochodzenie jest bardzo niepewne.

Według tradycji dzieło zostało zamówione przez indyjskiego cesarza Shah Jahana, aby zrealizować jedną z obietnic, które złożył swojej żonie jeszcze za życia.

Dzieło, które rozpoczęło się w 1632 roku, zostało ukończone dopiero w 1654 roku i zatrudniało pracę wielu rzemieślników, z których niektórzy pochodzili z Europy, a nawet jeden z Włoch o imieniu Geronimo Veroneo, który używał różnych materiałów z całych Indii i Azji.

W sumie istnieje 28 różnych rodzajów kamieni szlachetnych i półszlachetnych, osadzonych w białym marmurze jako motyw dekoracyjny w całej strukturze.

W XX wieku budynek był pod dobrą opieką: w 1942 roku, podczas II wojny światowej, rząd indyjski wzniósł rusztowania wokół struktury, aby uchronić ją przed zniszczeniem w wyniku ataków lotniczych, a ten środek ostrożności został również podjęty podczas wojny między Indiami a Pakistanem, w latach 1965-1971.

W ostatnich latach Tadż Mahal stanął jednak przed znacznie bardziej przebiegłym wrogiem: zanieczyszczeniem.

Z powodu drobnego pyłu, w rzeczywistości biały marmur, którym jest pokryty, staje się żółty.

Aby rozwiązać ten problem, oprócz normalnego czyszczenia regularnie zlecanego przez indyjski rząd, należałoby również przeprowadzić specjalny zabieg na marmurze, co wymagałoby wielkiego poświęcenia środków ekonomicznych, do tego stopnia, że lokalne władze, właśnie po to, by opanować koszty, zdecydowały się na środki zapobiegawcze, takie jak prawo zakazujące budowy zanieczyszczających przemysłów w okolicy Tadż Mahal.

Kompleks architektoniczny Tadż Mahal składa się z pięciu głównych elementów: the darwaza (brama), the bageecha (ogród), the masjid (meczet), który jest miejscem kultu dla pielgrzymów i strukturą uświęcającą’cały kompleks, the mihman khana (“dom gościnny”, zwany też jawab) i wreszcie the mausoleum lub grobowiec’cesarza Shah Jahana.

Dalsze drugorzędne struktury stoją na tle murów dzielących kompleks od zewnątrz (otaczają go z trzech stron, gdyż północna strona zwrócona w stronę rzeki jest wolna) i są to: dwa drugorzędne portale oraz osiem ośmiokątnych wież.

Wewnątrz ogrodu znajdują się klomby, kanały wodne odzwierciedlające wizerunek Tajów oraz aleje obsadzone drzewami.

Tadż jest podzielony na cztery części przez dwa kanały, które przecinają się ortogonalnie w centrum; każda z czterech części jest z kolei podzielona na kolejne cztery części przez aleje do chodzenia.

Właściwe mauzoleum, z drugiej strony, jest strukturą o wysokości 68 metrów w najwyższym punkcie i siedzi na szczycie wzniesienia w kształcie kwadratu z czterema minaretami w jego czterech wierzchołkach.

Możemy powiedzieć, że widziana od frontu budowla jest, najprościej rzecz ujmując, prostokątem zwieńczonym łukiem ostrołukowym, którego forma powtarza się następnie w każdej części struktury: patrz np. nisze wzdłuż każdej ściany budynku i powtórzone we wszystkich strukturach kompleksu Taj Mahal.

Dzięki temu rozwiązaniu samoreplikującej się geometrii, precyzyjnie zachowana jest pewna ciągłość pomiędzy poszczególnymi częściami budynku oraz pomiędzy budynkiem a resztą kompleksu.

Po bokach każdego otworu budynku znajduje się również wysoki i wąski ośmiokątny pinakiel, który wznosi się ponad dach.

Choć ściany są w całości pokryte marmurem, konstrukcja nośna wykonana jest z czerwonego piaskowca i zwieńczona pięcioma kopułami.

W strukturze znajduje się również kilka minaretów, wewnątrz których znajdują się spiralne schody biegnące przez całą wysokość konstrukcji, dzięki czemu możliwe jest dotarcie na szczyt.

Ze względu na wszystkie te elementy i niezwykłe piękno, które dają, budynek został uznany za Światowe Dziedzictwo Unesco w 1983 roku, a w 2007 roku został włączony do nowych Siedmiu Cudów Świata.