Taj Mahal

De Taj Mahal, wat letterlijk vertaald “het paleis van de kroon” of “de kroon van het paleis” betekent, is de naam die is gegeven aan een verbluffend bouwwerk gelegen in de Indiase stad Agra, waarvan de oorsprong zeer onzeker is.

Volgens de overlevering werd het werk opgedragen door de Indiase keizer Shah Jahan, om een van de beloftes te realiseren die hij aan zijn vrouw deed toen hij nog leefde.

Het werk, waarmee in 1632 werd begonnen, werd pas in 1654 voltooid en omvatte het werk van vele ambachtslieden, waarvan sommigen uit Europa kwamen en zelfs één uit Italië, genaamd Geronimo Veroneo, die verschillende materialen uit heel India en Azië gebruikte.

Er zijn in totaal 28 verschillende soorten edelstenen en halfedelstenen in het witte marmer verwerkt als decoratief motief door het hele bouwwerk heen.

Tijdens de 20e eeuw werd het gebouw goed onderhouden: in 1942, tijdens de Tweede Wereldoorlog, plaatste de Indiase regering steigers rond het gebouw om het te beschermen tegen schade door luchtaanvallen, en deze voorzorgsmaatregel werd ook genomen tijdens de oorlog tussen India en Pakistan, tussen 1965 en 1971.

De laatste jaren heeft de Taj Mahal echter te kampen met een veel sluwere vijand: vervuiling.

Door het fijne stof wordt het witte marmer waarmee de Taj Mahal is bedekt geel.

Om dit probleem op te lossen zou, naast de normale schoonmaakwerkzaamheden die de Indiase regering regelmatig laat uitvoeren, ook een speciale behandeling van het marmer moeten worden uitgevoerd, hetgeen een groot offer aan economische middelen zou vergen, zozeer zelfs dat de plaatselijke autoriteiten, juist om de kosten in de hand te houden, hebben besloten te kiezen voor preventieve maatregelen, zoals de wet die de bouw van vervuilende industrieën in het gebied rond de Taj Mahal verbiedt.

Het architectonische complex van de Taj Mahal bestaat uit vijf hoofdelementen: de darwaza (poort), de bageecha (tuin), de masjid (moskee), die de plaats van aanbidding is voor pelgrims en de structuur die het’gehele complex, de mihman khana (“guest house”, ook wel jawab genoemd) en tenslotte het mausoleum of het graf van de’keizer Shah Jahan.

Andere secundaire structuren staan tegen de muren die het complex van de buitenkant scheiden (ze omsluiten het aan drie kanten, want de noordkant die naar de rivier kijkt is vrij) en zijn: de twee secundaire portalen en acht achthoekige torens.

In de tuin zijn er bloemperken, waterkanalen die het beeld van de Taj weerspiegelen en lanen met bomen.

De Taj wordt in vier delen verdeeld door twee grachten die elkaar in het midden orthogonaal kruisen; elk van de vier delen wordt op zijn beurt in nog eens vier delen verdeeld door begaanbare lanen.

Het eigenlijke mausoleum, daarentegen, is een structuur van 68 meter hoog op het hoogste punt en ligt bovenop een vierkante verhoging met vier minaretten op de vier hoekpunten.

Van voren gezien is het gebouw op zijn eenvoudigst een rechthoek met daarboven een ovale boog, waarvan de vorm vervolgens wordt herhaald in elk deel van het bouwwerk: zie bijvoorbeeld de nissen langs elke zijde van het gebouw en herhaald in alle structuren van het Taj Mahal complex.

Met deze oplossing van zelfreplicerende geometrie wordt precies een zekere continuïteit gehandhaafd tussen de verschillende delen van het gebouw en tussen het gebouw en de rest van het complex.

Aan de zijkanten van elke opening van het gebouw bevindt zich ook een hoge en smalle achthoekige pinakel die boven het dak uitsteekt.

Hoewel de muren volledig bedekt zijn met marmer, is de draagstructuur gemaakt van rode zandsteen en wordt hij bekroond door vijf koepels.

De structuur heeft ook verschillende minaretten, met daarin een wenteltrap over de hele hoogte van de structuur zodat het mogelijk is de top te bereiken.

Omwille van al deze elementen en de opmerkelijke schoonheid ervan werd het gebouw in 1983 uitgeroepen tot Unesco Werelderfgoed en in 2007 werd het opgenomen onder de nieuwe zeven wereldwonderen.