Teatr Aleksandryjski

.Początki teatru sięgają 1756 roku, kiedy cesarzowa Elżbieta wydała dekret o założeniu Rosyjskiego Teatru dla prezentacji tragedii i komedii, pierwszego profesjonalnego teatru w Rosji. Minęło jednak ponad siedem dekad, zanim firma zamieszkała w znakomitym budynku Rossiego. Pierwszym teatrem na tym terenie był drewniany budynek zaadaptowany z pawilonu w ogrodach Pałacu w Anichkowie przez Vincenzo Brennę w 1801 roku dla włoskiego impresario Antonio Casassi. Wkrótce został kupiony przez państwo i przemianowany na Teatr Mały.

Budynek okazał się jednak zbyt mały dla szybko rosnącej liczby teatrów w Petersburgu. Podjęto decyzję o zastąpieniu budynku większym, kamiennym teatrem, a jego projekt przedstawił francuski architekt Thomas de Thomon w 1811 roku. Inwazja wojsk napoleońskich na Rosję uniemożliwiła realizację tego projektu, a inny architekt francuskiego pochodzenia, Carl Mauduit, zaproponował projekty nie tylko dla nowego teatru, ale dla całego obszaru między Newskim Prospektem a ulicami Łomonosową, Sadowaja ulicami i rzeką Fontanką. Chociaż jego plany zostały zatwierdzone w 1816 roku, okazał się nierówny do tego zadania, a Carlo Rossi przejął assignment.It był to projekt, który zajmowałby Włochów przez ponad dwadzieścia lat. Teatr, ukończony w 1832 roku, stał się centralną i dominującą strukturą w jego projektach, w tym rosyjską Bibliotekę Narodową i Dyrekcję teatrów cesarskich (obok Aleksandryńskiego, a obecnie siedziba Muzeum Sztuki Teatralnej i Muzycznej). Nazwany na cześć Aleksandry Fiodorownej, żony Mikołaja i, Teatr Aleksandryjski został namalowany w żółto-białej kolorystyce, która stała się de rigueur dla neoklasycystycznych budynków w Petersburgu. Budynek został ozdobiony rzeźbami Stepana Pimenowa i Wasilija Demutha Malinowskiego, którzy również wykonali dekorację dla budynku Sztabu Generalnego Rossii. Dla głównej fasady Aleksandryńskiego stworzyli posąg rydwanu Apollina na frontonie, a figury Melpomene i Thalii, muz tragedii i komedii odpowiednio, dla nisz. Nicholas I był pod takim wrażeniem pracy Rossiego, że architekt otrzymał w teatrze własną lożę na zawsze. Niestety trudności finansowe zmusiły go do wypożyczenia skrzyni, a kiedy cesarz odkrył, jego prawo wkrótce zostało utracone.

Wewnątrz teatru z zaplanowanych przez Rossi ' ego dekoracji zachowały się rzeźbione Carskie pudła i kilka innych pudeł, z których wiele nigdy nie zostało zrealizowanych. Reszta oryginalnych wnętrz została przebudowana w drugiej połowie XIX wieku. Z widownią na 1378 widzów, Aleksandrinsky był jednym z największych teatrów w Europie, kiedy został otwarty, i chwalony za doskonałą akustykę. Początkowo był używany do przedstawień dramatycznych, operowych i baletowych przez cesarskie zespoły teatralne, a dopiero po ukończeniu Teatru Maryjskiego zaczął specjalizować się tylko w dramacie. Jako takie, było to miejsce premiery wielu największych dzieł w kanonie rosyjskiego dramatu, w tym Sztuk Aleksandra Gribojedowa, Aleksandra Ostrovskiego i Antona Chekhov.In w czasach sowieckich teatr stał się znany jako Państwowy Teatr Dramatyczny im. Puszkina, nadal jego drugi oficjalny tytuł. Wśród wielkich reżyserów pracujących w teatrze byli Wsiewołod Meyerhold i Georgy Tovstonogov. Ich następcą jest obecny dyrektor artystyczny, Walery Fokin, jeden z najbardziej szanowanych i wpływowych reżyserów pracujących obecnie w rosyjskim teatrze. Ponownie otwarty po gruntownej renowacji w 2006 roku Teatr Aleksandryjski jest słusznie uważany za dom rosyjskiego dramatu i nadal produkuje bogate i technicznie nienaganne spektakle rosyjskiej i światowej klasyki teatralnej.