W XIX wieku Teatro La Fenice był miejscem licznych światowych premier oper Rossiniego (Tancredi, Sigismondo, Semiramida), Belliniego (I Capuleti e i Montecchi, Beatrice di Tenda), Donizettiego (Belisario, Pia de’Tolomei, Maria de Rudenz), Verdiego (Ernani, Attyla, Rigoletto, La traviata, Simon Boccanegra). W ostatnim stuleciu wiele uwagi poświęcono również produkcjom współczesnym, a światowe premiery miały miejsce m.in. w The Rake’s Progress Strawińskiego, The Turn of the Screw Brittena, Angel of Fire Prokofiewa, Intolleranza Nono, Hyperion Maderny, a ostatnio Entf’hrung im Konzertsaal Kagela, Medea Guarnieriego, Signor Goldoni Mosca i The Word Killer Ambrosiniego. Z pojemnością 1000 miejsc, doskonałą akustyką (dodatkowo poprawioną po niedawnej rekonstrukcji po niszczącym pożarze w 1996 roku), stabilną orkiestrą i chórem składającym się z 98 i 66 elementów, dużą międzynarodową publicznością oprócz wytrwałej publiczności lokalnej, La Fenice jest nadal centrum produkcyjnym o pierwszorzędnym znaczeniu, z ponad setką przedstawień operowych rocznie, ważnym sezonem symfonicznym powierzonym najważniejszym dyrygentom oraz bogatym programem oper i dzieł najważniejszych włoskich i zagranicznych zespołów operowych;ważny sezon symfoniczny powierzony dyrygentom o międzynarodowym kalibrze (przypomnijmy częste współprace z Myung-Whun Chungiem, Riccardo Chailly, Jeffreyem Tate, Vladimirem Temirkanovem, Dmitrijem Kitajenko, kompletne cykle symfonii Beethovena, Schumanna, Brahmsa, Mahlera oraz uwagę poświęconą repertuarowi współczesnemu, zwłaszcza weneckiemu, z Nono i Maderną), przedstawienia baletowe i koncerty muzyki kameralnej.
