Podobnie jak jego bardziej znani rywale, zajęło to trochę czasu, aby Michajłowski znalazł swoją prawdziwą rolę. Zbudowany w latach 1831-1833 przez Aleksandra Brullova budynek stanowił część wspaniałego planu Carlo Rossi dla Pałacu Michajłowskiego i placu przed nim-obecnie Ploshchad Isskustv ("Plac Sztuki"). Aby nie odwracać uwagi od pałacu, Brullov stworzył prostą i prostą neoklasycystyczną elewację budynku, oszczędzając swój wysiłek i wyobraźnię dla bogato zdobionych wnętrz teatru. Znajdują się w nich wszystkie cechy XIX-wiecznego luksusu-srebro, aksamit, lustra i kryształowe żyrandole - a także wyjątkowy mural sufitowy włoskiego artysty Giovanniego Busato przedstawiający "zwycięstwo mocy oświecenia i nauki nad ciemnymi mocami ignorancji". Ta ostatnia pochodzi z 1859 roku, kiedy audytorium teatru zostało powiększone przez Alberto Cavosa, głównego architekta Dyrekcji teatrów cesarskich.Teatr, podobnie jak pałac, został nazwany na cześć wielkiego księcia Michaiła, brata Mikołaja I. kiedy teatr został otwarty, nie miał własnej trupy, ale był używany do wystawiania przedstawień teatru francuskiego w Petersburgu, a także sztuk i Oper w języku niemieckim, włoskim i rosyjskim, a także występów koncertowych gości zagranicznych artystów, w tym Johanna Straussa.
Dopiero wraz z nadejściem rządu bolszewickiego Teatr zaczął rozwijać własną firmę. Pod patronatem wpływowego komisarza Kultury Anatolija Łunaczarskiego teatr stał się Leningradzkim Państwowym małym teatrem operowym, którego zadaniem było działanie jako"laboratorium opery radzieckiej". W tym czasie odbyły się premiery wielu wielkich oper tego okresu, w tym nosa i Lady Makbet powiatu Mteńskiego Dmitrija Szostakowicza, adaptacji wojny i pokoju Siergieja Prokofiewa oraz słynnej produkcji Królowej Pik Czajkowskiego Wsiewołoda Meyerholda.Dziś, z bogatymi wnętrzami i historyczną nazwą w pełni odrestaurowaną, Michajłowski podąża za mniej awangardowym kierunkiem, z większością jego repertuaru składającego się z klasycznego baletu i opery XIX wieku.
