Jak pisał Paul Theroux w swoim dzienniku podróżniczym The Old Patagonian Express z 1979 roku: „Chciałem czegoś bardziej szalonego, bardziej niezgrabnego romansu obcości”. Niewiele cytatów lepiej podsumowuje tę część Patagonii. Ostatni etap podróży Theroux odbył się w pociągu parowym, nadal znanym lokalnie jako La Trochita lub „Mały wskaźnik”, chociaż nazwa, którą ochrzcił, od tego czasu weszła do powszechnego użytku, nawet jeśli usługa jest znacznie zmniejszona. dni. Jednak dla entuzjastów kolei i podróży jest to ekscytująca perspektywa.
Dziś tylko nieparzysty czarter obejmuje pełną 402 km trasę między Esquel i Ingeniero Jacobacci. Najbardziej realną opcją dla podróżnych jest cotygodniowy 20-kilometrowy bieg między Esquel a rodzimą osadą Mapuche w Nahuel Pan (45 minut), podczas jazdy starymi powozami. Rzadsze usługi obejmują 165-kilometrową podróż między Esquel i El Maitén (9 godzin), zwykle zbiegającą się z pracami konserwacyjnymi silników.
Ale niezależnie od wybranej trasy, warto zwiedzić okolicę. Na południe od Esquel znajduje się Trevellin, archetypowa „zielona dolina” poszukiwana przez walijskich osadników pod koniec XIX wieku – do dziś w herbaciarniach i kaplicach można usłyszeć walijski. Na wschodzie leżą przypominające stepy równiny Chubut lub skieruj się na północ od El Maitén do Pojezierza Argentyńskiego – eleganckiej mieszanki ośnieżonych szczytów i lasów bukowych otaczających krystalicznie czyste wody. Mimo to niewiele może konkurować z romantyzmem wędrowania po dzikich podnóżach Andów.
