Top of the World
Efsaneye göre Bay Francesco Di Marzo, iki çoban çocuğun bir taşı ateşe verdiğini gördüğünde yıl 1866'ydı.Bu olağandışı olay onu taşralı bir beyefendi olarak keyifli yürüyüşünden uzaklaştırdı.Francesco'nun içindeki girişimcilik kanı, o garip fenomenin hem görüntüsü hem de kokusuyla harekete geçti: kükürt!Atından indiğinde, nehrin kendisine göstermek için milyonlarca yıl sabırla beklediği, hazinenin içinde bulunduğu eski deniz yatağını kemirip duran yatağın neredeyse su yüzüne çıktığını fark etti.Keskin ve kararlı bir adamdı ve madencilerin 'micca' dediği, İtalyanca'da ganga olarak adlandırılan, kükürt, alçıtaşı ve kilden oluşan grimsi sarı bir taşın bulunduğu bir maden hayal etti.Di Marzo ailesi Tufo'da yıllar boyunca sadece endüstriyel gelişmeyi değil, aynı zamanda sinema, anaokulu, işçi derneği gibi çok sayıda sosyal girişimi de destekledi ve bunlarla birlikte yeni bir hak ve görev bilinci, yurttaşlık duygusu ve sosyal bir organizma olma bilinci doğdu; ilk okul yapılarıyla insanlar öğrendi ve kültürel ve sosyal izolasyondan çıktı.Sülfür madeni Sabato nehrinin sağ kıyısında, jeolojik olarak yakındaki sol kıyıdan çok farklı bir bölgede yer almaktadır.Bu tarafta kumtaşları, nehirlerin etkisiyle puding ve eski volkanik faaliyetler nedeniyle birkaç tufa bloğu; diğer tarafta ise antik denizin üzerinde yükselen Apeninlerin kireçtaşı masifi yer almaktadır.Madencilik alanı çok dardır, sanki milyarlarca deniz organizması yaşamları ve ölümleri için bir fiyort seçmiş gibidir: binlerce ve binlerce yıldır çürüyen organizmalar, en karmaşık maddelerden aşamalı indirgemelerle karmaşık bir kimyasal-organik modele göre sülfür elde etmişlerdir. Bölge, Avellino ve Benevento şehirleri arasında neredeyse eşit uzaklıkta yer almaktadır ve nehrin varlığının (ilk makinelerin getirilmesinden bu yana bir zamanlar yarı seyrüsefere elverişliydi) dört sonucu olmuşturMadencilik, tepenin üst kısmında cevherin ortaya çıkmasına neden olan ve sadece keşfedilmesini kolaylaştırmakla kalmayıp aynı zamanda ilk cevher çıkarma işinin açıkta gerçekleşmesi anlamına gelen suyun neden olduğu asırlık erozyon nedeniyle avantajlıydı;Nehir ve yan derelerin iş gücü olarak kullanılabilmesi; antik ve Roma öncesi yol geçirgenliği (Antiqua Maior üzerinden)Madencilik faaliyetlerine hizmet etmek üzere sahayı bir demiryolu ile donatmak için hafif eğimden yararlanma olasılığı. Aslında, demiryolu hattı 1881 yılında, parlamentodaki uzun mücadelelerden sonra Sayın Donato Di Marzo tarafından ihale edilmiştir.Köylü kültürü, belirli bir çalışma döneminde çıkarılan kükürt miktarını 'mahsul' olarak adlandıracak kadar madenlerdeki çalışmalarda her zaman mevcuttu ve genellikle her yıl Haziran ayı civarında rafine ürünün satışıyla sona eriyordu. Dahası, doğal olarak herkes önceki faaliyetlerinden edindikleri kişisel 'know-how'larını da beraberinde getirmiş, böylece kendi deneyimleri ışığında fabrikanın organizasyonunun içeriden etkin bir şekilde iyileştirilmesine katkıda bulunmuşlardır.Başka bir deyişle, ustalıklarını fabrikaya aktardılar.Bunun somut bir örneği, Tufo Madeni ile bağlantılı olan ve haklı olarak 'Değirmen-Bahçe' olarak bilinen Kükürt İşleme Değirmeniydi: yeşilliklerle çevriliydi ve çevreyle tamamen bütünleşmişti; duvarlarının içinde çalışmayı daha az külfetli ve havayı daha nefes alınabilir kılan ağaçlar ve bahçeler vardı.Tamamen kendi kendine yeten bir yapı, marangozların, demircilerin, mekanikçilerin, çuvalcıların ve elektrikçilerin çalıştığı gerçek bir kaleydi.Doldurulan çuvallar daha sonra tartılır ve önce omuzlarda ya da kafalarda, komşu illerden ve Apulia'dan gelen atlı arabalara, 'traìni'lere taşınırdı; daha sonra ürün demiryoluyla ve ardından ilk motorlu araçlarla taşındı; demiryolu hala Tufo ve Altavilla'yı Avellino, Benevento, Napoli ve Salerno'ya bağlamaktadır.Pazar başlangıçta Tufo çevresindeki kasabaları kapsarken, daha sonra Campania'nın tamamını içine alan bir alanı kapsayacak şekilde oldukça genişlemiştir.1900'lü yılların başı ve demiryolu, personelde bir iyileşmeye ve dolayısıyla üretimde önemli bir artışa işaret ediyordu, ancak bunun faydaları, kazıların derinliğinden kaynaklanan sürekli artan maliyetler nedeniyle tamamen etkisiz hale geldi.Bununla birlikte pazar genişledi ve kükürt özellikle haşere ve asma hastalıklarının kontrolü için talep görmeye başladı.İkinci Dünya Savaşı sonrası dönem, sendikal savunmalara ve modern iş sözleşmelerinin uygulanmasına ek olarak, kriz tohumlarını da beraberinde getirdi, çünkü rekabetçi maliyetlerle çıkarılan Amerikan kükürdü ile rekabet vardı. Daha sonra, kirlilik nedeniyle, petrol rafinerileri, petrol rafinasyonunun bir yan ürünü olan ve çok düşük maliyetle elde edilen kükürdü çıkarmak zorunda kaldılar ve böylece rekabet savunulamaz hale geldi.1966'dan itibaren kriz hissedilmeye başlandı ve madenden hala yararlanılabilmesine rağmen yavaş yavaş işler azaltılmaya başlandı ve kimseyi işten çıkarmamak için üretim kademeli olarak düştü; personel emekli oldukça yerlerine yenileri alınmadı.Tufo'daki madenler 1960'ların başına kadar aktif kaldı ve madencilik 1972'ye kadar devam etti. Maden tam kapasiteyle çalışırken yaklaşık üç yüz işçi çalıştırıyordu; kademeli olarak yetmişe düştü ve 1983 yılında yedi işçiyle kapandı.
