Kaliakra to przylądek w regionie Dobruja Południowa na północnym bułgarskim wybrzeżu Morza Czarnego, który kończy się długim i wąskim cyplem 12 kilometrów na wschód od Kavarny. Istnieje ludowa opowieść o tym, jak powstał długi i wąski cypel, sięgający dwa kilometry w głąb morza. Kiedy Turcy ścigali św. Mikołaja z Myry (obchodzonego 6 grudnia i 9 maja), ten pobiegł do morza, a Bóg rozszerzył ziemię pod jego stopami. W końcu święty został złapany i zginął śmiercią męczeńską dokładnie w miejscu, gdzie dziś stoi kaplica św. Mikołaja - na samym końcu przylądka Kaliakra.
Oczywiście historia ta nie odpowiada hagiografii świętego, gdyż zmarł on spokojnie, w podeszłym wieku i z przyczyn naturalnych w 342 roku n.e.; ponadto między jego odejściem a przybyciem Turków na te ziemie minęło tysiąc lat. Ale piękno legendy jest częścią piękna "Pięknego Przylądka" (Kaliakra po grecku). Inną częścią tego piękna jest legenda o tych 40 dziewicach, które wolały śmierć niż hańbę. Kiedy Turcy zdewastowali ten region, pojmali 40 ładnych dziewcząt, które w nagrodę miały być oddane najdzielniejszym wojownikom. Zebrali je na końcu przylądka, skąd nie było ucieczki. Panny nie znały się i były różnej mentalności. Kiedy postanowiły rzucić się z urwiska, aby niewierni ich nie naruszyli, niektóre się wahały. Postanowiły więc spleść swoje włosy razem. Najodważniejsi skoczyli i pociągnęli za sobą całą resztę. Nie przeżyła ani jedna. Morze wciągnęło ich daleko, ale nawet teraz wracają nocami, wiedzione miłością do miejsca urodzenia. Twierdza Kaliakra znajduje się na przylądku Kaliakra, w pobliżu wsi Balgarevo. Wybrzeże jest bardzo strome z pionowymi klifami o wysokości ok. 70 m., dlatego w czasach starożytnych na przylądku budowano fortyfikacje.
Najwcześniejsze znaleziska datowane są na IV w. p.n.e., kiedy to przylądek był zamieszkiwany przez trackie plemię "Tirizis", od którego pochodzi pierwsza nazwa twierdzy - Tirizis. W okresie późnej starożytności osada nosiła nazwę Acre Castellum. Nazwa Kaliakra (z greckiego - "dobry przylądek") została po raz pierwszy wymieniona w źródłach historycznych w XIII wieku n.e. Okres największego rozkwitu Kaliakry przypada na drugą połowę XIV wieku, kiedy to jest ona stolicą księstwa Karvuna kierowanego przez bułgarskich władców Balika i Dobrotitsa. Kaliakra jest jedną z ostatnich ziem bułgarskich, które dostały się pod jarzmo osmańskie.
Pozostałości twierdzy pochodzą w większości z okresu panowania Dobrotitsa Despoty. Część znalezisk eksponowana jest w niewielkim muzeum znajdującym się w jaskini na cyplu.
