Ang kahanga-hangang tanawin ng Val d'Orcia, kabilang sa mga burol ng Tuscan, ay kasama sa Listahan ng World Heritage ng Unesco noong 2004.Ang Val d'Orcia, isang unyon ng sining at tanawin, heograpikal na espasyo at ecosystem, ay ang pagpapahayag ng mga kahanga-hangang likas na katangian ngunit ito rin ang resulta at patotoo ng mga taong nanirahan doon.Ayon sa UNESCO, ang lambak na ito ay isang pambihirang halimbawa kung paano muling idinisenyo ang natural na tanawin sa Renaissance at sumasalamin sa mga mithiin ng "mabuting pamamahala" (ika-14 at ika-15 siglo) na tipikal ng estado ng lungsod ng Italya, na ang mga magagandang lugar ay ipinagdiwang ng ang mga pintor ng paaralang Sienese, na umunlad sa pagitan ng ikalabintatlo at ikalabinlimang siglo.Ang mga gumugulong na burol na natatakpan ng makakapal na halaman ng mga ubasan, olive grove, cypress, beech at chestnut groves, na nagambala ng mga sinaunang pamayanan ng medieval na pinagmulan, mga rural na bahay at mga kuta na may hindi tinatablan na mga tore na nakakalat sa hiwalay at tahimik na kalikasan ng mga lugar: ito ay ang senaryo na ipinapakita nito ang sarili nito sa mga mata ng bisita ng Val d'Orcia, isang evocative scenario, tulad ng inilalarawan ng mga masters ng Sienese school.Iniugnay ng Val d'Orcia ang mga tadhana nito sa Via Cassia, ang dakilang daan ng Romano na nag-uugnay sa Roma sa hilagang Italya at tumatawid sa buong lambak.Isang kalsada na, para sa karamihan ng ruta nito, ay sumusunod sa makasaysayang Via Francigena, kung saan ang pakiramdam ng paglalakbay ay may diwa ng pilgrimage.Ang tuluy-tuloy na pagbibiyahe ng mga tao at mga kalakal sa kahabaan ng pangunahing koneksyon na kalsadang ito ay nag-utos ng kahalagahan ng ilang mga pinaninirahan na sentro sa lugar hanggang sa mapukaw nito ang interes ng Republika ng Siena noong ikalabinlimang siglo.Pagkatapos ng kalagitnaan ng ikalabing-anim na siglo, ang Val d'Orcia ay pumasok sa orbit ng Florentine kasama ang mga domain ng Sienese, na pinanatili lamang ang halaga ng isang lugar ng agrikultura.