De wijnbouwtraditie in Valcalepio is zeer oud en gaat terug tot de Romeinse tijd. Bij de uitrusting van legionairs die ten strijde trokken, behoorde een wijnstok -een stuk wijnstok- om te planten op het stuk land dat hun als beloning werd gegeven. In Bergamo werd de wijnbouw zo belangrijk voor de Romeinen dat zij in het oude dorp San Lorenzo een tempel aan Bacchus wijdden.Tijdens de invasie van de Longobarden stortte de wijnproductie in en werd de wijnbouw alleen nog beoefend op kerkelijke bezittingen.Pas in 1243 begon de wijnbouw in Bergamo weer op gang te komen, dankzij de overwinning van de vrije gemeenten op Barbarossa en het Statuut van Vertova, dat iedereen die gemeentegrond pachtte verplichtte er een wijngaard aan te leggen.Aan het eind van de 14e eeuw plunderden de Welfen de huizen van de Ghibellijnen van Scanzo en namen 170.000 liter muskaat- en rode wijn mee.Aan het eind van de volgende eeuw vestigden de Benedictijnen zich in de Abdij van Pontida en de Abdij van San Paolo d'Argon en legden daarmee de basis voor wat de belangrijkste oenologische centra in de omgeving van Bergamo zouden worden.Tussen 1400 en 1600 produceerde Bergamo meer wijn dan het nodig had en gebruikte het overschot voor de handel met de Milanezen. Maar in de jaren 1700, met de ontwikkeling van de zijderupsenteelt, werden de wijnstokken vervangen door moerbeibomen en in het begin van de jaren 1800 moest wijn worden geïmporteerd uit andere streken. In 1886 vernietigde de invasie van phylloxera in tien jaar tijd bijna alle wijngaarden.In 1950 bevorderde de Kamer van Koophandel innovatie in de wijnbouw door boeren aan te moedigen nieuwe druivenrassen te gebruiken.Hoewel de huidige omvang van het bebouwde areaal aanzienlijk is verminderd, hebben verbeteringen in aanplant en oenologische technieken geleid tot een product van hoge kwaliteit dat in 1993 de DOC-erkenning kreeg voor de soorten rood, wit en Moscato passito.
