Do dzielnicy San Pellegrino można dotrzeć z Piazza San Carluccio, pierwotnie nazywanego Piazza San Salvatore, nazwanego na cześć małego kościoła, po którym nie ma już śladu. Taka samą nazwę miała pobliska fontanna, pochodząca z XIII w., czworoboczna wanna. Czoło w czoło, element sześcienny fontanna jest ozdobiony głową lwa, w paszczy jest zaczepiony Czop pod którym wyryte są dwa herby, z których jeden jest, że z rodziny kotów, reprezentowane przez cztery poziome pasy. Na tej samej wysokości, po lewej stronie, stoi herb należący do rodziny degli Anguillara, biorąc pod uwagę dwa węgorze przeniesione, natomiast po prawej stronie, rodzina kotów. Plac ma prostokątny układ, zamknięty z dwóch stron ścianami na obwodzie, na długości wydłużonego kształtu.
Po prawej stronie fontanny San Carluccio otwiera się ulica Via di San Pellegrino, która jest główną drogą średniowiecznej dzielnicy. "Ten sukces trwał raz ponury i przygnębiony, wież, które wznoszą się w niebo szczyty potężnych lub opuszczonych pni, resztki balkony są ozdobione różowy i na czubku, a domki są odporne na korozję od wieku, w którym wspinać się z odważnych szalonych i na ścianach, które otwierają się jeszcze kilka okien pod łukiem w stylu romańskim lub w sylwetce wiatraczek".(A. Scriattoli, Viterbo w swoich zabytkach, s. 197) Cechą dzielnicy są "jazda", szczegóły zewnętrzne schody prowadzące do wejścia z domu i " dom na moście", rodzaj mieszkania, który łączy dwa budynki oddzielone od drogi, na wysokości pierwszego lub drugiego piętra, tworząc malownicze przejścia zadaszone. Piazza S. Pellegrino reprezentuje atmosferę charakterystyczną dla dzielnicy o tej samej nazwie, ponieważ otwiera się jako naturalny punkt zbiegu Via S. Pellegrino i innych sąsiednich uliczek.
Na tym placu roztacza się widok na Pałac Aleksandryjski, zbudowany w pierwszej połowie XIII w.budynek jest trzypiętrowy i stanowi interesującą wersję typowego profferlo viterb, który zamiast być realizowany na zewnątrz budynku, jak to ma miejsce w typologii konwencjonalnej i powszechnej, jest zbudowany wewnątrz ściany obwodowej pałacu. Schody wyłożone są parapetem ozdobionym ornamentalnym wzorem Diamentowej Gwiazdy. Kościół S. Pellegrino, również nalegający na plac o tej samej nazwie i wspomniany już w dokumencie z pierwszej połowy jedenastego wieku, został przebudowany w 1889 roku na koszt biskupa Grassellego. W 1951 roku ponownie otwarto Kult.
