Το "Teatro dell'unione" χτίστηκε από τη βούληση μιας ομάδας πολιτών του Viterbo που εντάχθηκαν, το 1844, στην "società dei palchettisti" με τον Κόμη Tommaso Fani Ciotti και του οποίου η" Ένωση " το θέατρο πήρε το όνομά του. Το "l'unione" δεν ήταν το πρώτο θέατρο που χτίστηκε στο Viterbo. Πριν από το Teatro del Genio, το Teatro dell'unione έγινε τον δέκατο ένατο αιώνα το πρώτο για τη σημασία και το κύρος, επειδή η ώθηση που επέτρεψε την κατασκευή του ήταν το πάθος, κοινό σε όλες σχεδόν τις κύριες ιταλικές πόλεις, για την όπερα. Το έργο περιελάμβανε μεγάλη συμμετοχή τόσο από την κοινωνία των παλτσετιστών όσο και από τον ίδιο τον Δήμο, ο οποίος εξασφάλισε την αγορά τουλάχιστον πέντε σταδίων.
Η πρώτη πράξη της εταιρείας ήταν η εκλογή της θεατρικής αντιπροσωπείας, αποτελούμενης από τον Αποστολικό εκπρόσωπο Μονς.Orlandini και έξι βουλευτές: Tommaso Fani, Antonio Calandrelli, Domenico Liberati, Giuseppe Signorelli, Cesare Calabresi και Vincenzo Federici, δημοτικός μηχανικός. Η επιλογή του τόπου όπου θα ανεγερθεί το θέατρο έπεσε στο Contrada San Marco, αφού απέρριψε την ιδέα να γκρεμίσει το θέατρο της μεγαλοφυίας και τα κοντινά σπίτια για να χτίσει το νέο κτίριο εκεί. Η αντιπροσωπεία πρότεινε επίσης να δοθεί στην Ένωση η μορφή του Teatro Argentina στη Ρώμη. Στις 20 Ιουνίου 1845, εξορίστηκε στον διαγωνισμό για την κατασκευή του ζοφερού, το έργο της αξιολόγησης των έργων αποδόθηκε στην Εθνική Ακαδημία του San Luca και η επιλογή έπεσε στον αρχιτέκτονα Virgilio Vespignani , κορυφαίο εκθέτη του ύστερου "κλασικού εκλεκτικού". Εγκαινιάστηκε το 1855 με μια εποχή όπερας που διήρκεσε από τις 4 Αυγούστου έως τις 25 Σεπτεμβρίου και η οποία περιελάμβανε τρία μελοδράματα και ένα μπαλέτο, η πρώτη σεζόν αποδείχθηκε πραγματική επιτυχία. Τα επόμενα χρόνια το θέατρο αυξήθηκε προς όφελος του κοινού, τόσο με μελοδράματα όσο και με πεζογραφικά έργα του ρεπερτορίου της εποχής και από τις αρχές του '900 το θέατρο φιλοξένησε και κάποιες κινηματογραφικές εκπομπές. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου το θέατρο υπέστη σοβαρές ζημιές και λόγω της ανάγκης να συγκεντρωθούν μεγάλα ποσά για την ανασυγκρότηση ο Δήμος έγινε ο μοναδικός ιδιοκτήτης.
Η αρχιτεκτονική διαμόρφωση που χαρακτηρίζει τα ιταλικά θέατρα και χαρακτηρίζεται από το διαχωρισμό μεταξύ δωματίου και σκηνής, τη συμμετρία και την προοπτική του φυτού, τη σκηνή στην πλαγιά, την "κλασσική" ή "ιεραρχική" διαίρεση των καθισμάτων καθώς και τις εκλεπτυσμένες διακοσμήσεις καθιστούν το Teatro dell'unione ένα πραγματικό κόσμημα ανάμεσα στα Ιταλικά Ιστορικά θέατρα.
