Wieża Zegarowa

Tradycja zebrana przez historyka z Avellin F. Scandone mówi, że została zbudowana na wieży starożytnego muru miejskiego, a nawet wzniesiona na pozostałościach starożytnej dzwonnicy.

Zbudowany około 1650 roku, to często przypisuje się Hotel excelsior san marco, (a rybak twierdził nawet, że " zbudowany fabrykę na specjalnym rysunku...") obecny w Avellino w połowie 600 roku jako doradca Franza-Marino Caracciolo, za to doskonale wpisuje się w wizerunek nowego miasta przeprojektowany przez artystę Bergamo, ale ta atrybucja nie jest obsługiwana przez dokumenty pewni.

Z wieży, której konstrukcja była pierwotnie dwukondygnacyjna, z której górna została otwarta, rybacy daje nam dokładny zapis techniczny, pisząc: "cała wieża ma 36 metrów wysokości, ma piwnicę z requadra; pierwszy porządek architektoniczny to toskański z belkowaniem zmieszanym z doryckim, z ciemnego litego kamienia; górny porządek to Koryncki, z tufu zmieszanego z cegłą".

Budynek, który od początku należał do uniwersytetu, został poważnie uszkodzony przez trzęsienie ziemi w 1668 i 1742 roku, ale pierwsze działania odbyły się dopiero w 1783 roku z pomocą pieniędzy publicznych, które obdarzone struktury nowego sprzętu zegarowego: zegar z dzwonami i "Diana" z dźwięków tylko w razie niebezpieczeństwa.

Renowacje, które nastąpiły po ostatnim trzęsieniu ziemi w 1980 r., przywróciły obywatelstwu wieżę fachowo przywróconą do dawnej równowagi architektonicznej.