Taras Lwów, zbudowany około 600 roku p.n.e. ku czci Apollina, jest dziś najbardziej ikonicznym obrazem wyspy Delos. Blisko tuzin przysadzistych kotów stróżów otaczał niegdyś Świętą Drogę, ale przetrwało tylko siedem. Te, które widzimy dzisiaj, siedzące na szczycie stosów cegieł i gruzu, to repliki; oryginały można zobaczyć w muzeum. Według mitologii greckiej Apollo urodził się na tej maleńkiej wyspie w archipelagu Cyklad. Sanktuarium Apolla przyciągało pielgrzymów z całej Grecji, a Delos było dobrze prosperującym portem handlowym. Wyspa nosi ślady kolejnych cywilizacji w świecie egejskim, od 3 tysiąclecia p.n.e. do epoki paleochrześcijańskiej. Stanowisko archeologiczne jest wyjątkowo rozległe i bogate i przekazuje obraz wielkiego kosmopolitycznego portu śródziemnomorskiego. Delos, mimo że jest niewielką (350,64 ha), skalistą wyspą w centrum Morza Egejskiego, w kulturze starożytnych Greków uważana była za "najświętszą ze wszystkich wysp" (Kallimach, III w. p.n.e.). Według legendy to właśnie tam urodził się Apollo-Słońce, bóg światła dziennego, oraz jego siostra bliźniaczka Artemida-Księżyc, bogini światła nocnego.
Wyspa została po raz pierwszy zasiedlona w trzecim tysiącleciu p.n.e. Apolloniańskie sanktuarium, powstające co najmniej od IX w. p.n.e., osiągnęło szczyt swojej świetności w okresie archaicznym i klasycznym, kiedy to nabrało charakteru panhelleńskiego. Po 167 r. p.n.e., w wyniku ogłoszenia Delos wolnym portem, na wysepce skoncentrowała się cała działalność handlowa wschodniej części Morza Śródziemnego. Osiedlali się tam bogaci kupcy, bankierzy i armatorzy z całego świata, przyciągając wielu budowniczych, artystów i rzemieślników, którzy wznosili dla nich luksusowe domy, bogato zdobione freskami i mozaikowymi posadzkami. Mała wyspa stała się wkrótce maximum emporium totius orbis terrarium (S. P. Festus, II w. n.e.) - największym centrum handlowym całego świata. Dobrobyt wyspy i przyjazne stosunki z Rzymianami były główną przyczyną jej zniszczenia. Delos została dwukrotnie zaatakowana i splądrowana: w 88 r. p.n.e. przez Mitrydatesa, króla Pontu, wroga Rzymian, a następnie w 69 r. p.n.e. przez piratów Athenodorusa, sojusznika Mitrydatesa. Od tego czasu wyspa szybko podupadła i została stopniowo opuszczona. Po opuszczeniu wyspy przez Bizantyjczyków, Słowian, Saracenów, Wenecjan, rycerzy św. Jana i Turków, Delos została zamieniona w miejsce, w którym powstają kamieniołomy, kolumny świątyń są spalane w celu pozyskania wapna, a domy pozostają w ruinie.
Wykopaliska, które rozpoczęły się w 1872 roku i nadal trwają, odkopały sanktuarium i sporą część kosmopolitycznego hellenistycznego miasta. Wykopane do tej pory zabytki przemawiają najbardziej wymownie za wspaniałością świętej wyspy i oświetlają minioną cywilizację, która była kolebką i mokrą pielęgniarką Europy. Cała wyspa jest stanowiskiem archeologicznym, które wraz z sąsiednimi wyspami Rheneia, Greater i Lesser Rematiaris stanowi ogromny obszar archeologiczny.
Delos miała znaczący wpływ na rozwój architektury i sztuki monumentalnej w okresie grecko-rzymskim, co widać w ogromnym hellenistycznym sanktuarium. Duża część jego skarbu arcydzieł została znaleziona podczas wykopalisk i jest wystawiona dzisiaj w Muzeum Delos. Cała wyspa Delos jest stanowiskiem archeologicznym.
