Xhuzepe Zimbalo, Xhuzepe Cino dhe Mauro Manieri. Këta janë tre arkitektët më të mëdhenj të Barokës Lecce që farkëtuan me prirje dhe Gjeniun Magjik Piazza Duomo Të Leçes (kureshtja: Sheshi është i mbyllur në tre anë dhe ka vetëm një hyrje. Sheshi hapet në fund Të Palmierit, njoftuar Nga Hyrja Propilaei me mbi statujat e etërve të kishës që duket se pothuajse i bëjnë nderimet e shtëpisë vizitorëve që hyjnë në sheshin e shenjtë par të përsosmërisë së qytetit Lecce. Një shesh që magjepset për tonet e ngrohta Të gurit Lecce që mbulon katër ndërtesat që ngrihen atje, Kullën Bell, Katedralen, Episkopion dhe Muzeun Dioqezan. Në Të kaluarën Sheshi u quajt "Kortile del Vescovado" frekuentuar vetëm nga kishtarët dhe rrethuar nga fabrikat fetare që shërbyen pothuajse si një mur që e izolonin veten nga pjesa tjetër E Lecce; Një revolucion arkitekturor brenda Këtij Sheshi do të bëhet me Peshkopin Luixhi Papakoda në gjysmën e dytë të 1600. Lecce, tashmë e dhënë nga titulli i kryeqytetit të krahinës së Napolit, u bë vendi i zyrave të rëndësishme të Shtetit dhe të audiencës mbretërore, si dhe banimi i shumë zyrtarëve, profesionistëve dhe shumë aristokratëve, prandaj Peshkopi ndjeu nevojën për të ringjallur Lekcin urban e kulturor me qëllim që të ishte i denjë për pozitën politike që kishte pushtuar. Në dritën e këtyre ngjarjeve, Peshkopi Papakoda vendosi të përdorë barokun E Lecce për të ringjallur Lecce dhe për t'i dhënë asaj një pamje të vetme që e dalloi atë nga qytete të tjera.Përpara rindërtimit të saj, Sheshi u paraqit me një kullë të rrezikshme bell dhe një kishë të vogël gjithmonë në mëshirën e grabitësve të tillë si Saraçenët. Pas arratisjes nga rreziku i murtajës, 1659 dhe me ardhjen e barokës së leçes, peshkopi Papakoda ishte në gjendje t'i jepte jetë të re sheshit, duke rindërtuar kullën E Kambanës dhe Kupolën e formuar nga duart e arkitektit Xhuzepe Zimbalo, pasuar nga klientë të tjerë dhe artistë të tjerë për realizimin e ndërtesave të tjera brenda oborrit.Vetëm pas gjysmës së dytë të 1700, Sheshi u hap për publikun një vendim që kërkohej nga Peshkopi Sozi Karafa të gëzonte sytë e kalimtarëve dhe vizitorëve me elegancën që një mori frymë në oborr dikur.
