Xhuzepe Zimbalo, Xhuzepe Cino dhe Mauro Manieri. Këta janë tre arkite të mëdha,

Xhuzepe Zimbalo, Xhuzepe Cino dhe Mauro Manieri. Këta janë tre arkitektët më të mëdhenj të Barokës Lecce që farkëtuan me prirje dhe Gjeniun Magjik Piazza Duomo Të Leçes (kureshtja: Sheshi është i mbyllur në tre anë dhe ka vetëm një hyrje. Sheshi hapet në fund Të Palmierit, njoftuar Nga Hyrja Propilaei me mbi statujat e etërve të kishës që duket se pothuajse i bëjnë nderimet e shtëpisë vizitorëve që hyjnë në sheshin e shenjtë par të përsosmërisë së qytetit Lecce. Një shesh që magjepset për tonet e ngrohta Të gurit Lecce që mbulon katër ndërtesat që ngrihen atje, Kullën Bell, Katedralen, Episkopion dhe Muzeun Dioqezan. Në Të kaluarën Sheshi u quajt "Kortile del Vescovado" frekuentuar vetëm nga kishtarët dhe rrethuar nga fabrikat fetare që shërbyen pothuajse si një mur që e izolonin veten nga pjesa tjetër E Lecce; Një revolucion arkitekturor brenda Këtij Sheshi do të bëhet me Peshkopin Luixhi Papakoda në gjysmën e dytë të 1600. Lecce, tashmë e dhënë nga titulli i kryeqytetit të krahinës së Napolit, u bë vendi i zyrave të rëndësishme të Shtetit dhe të audiencës mbretërore, si dhe banimi i shumë zyrtarëve, profesionistëve dhe shumë aristokratëve, prandaj Peshkopi ndjeu nevojën për të ringjallur Lekcin urban e kulturor me qëllim që të ishte i denjë për pozitën politike që kishte pushtuar. Në dritën e këtyre ngjarjeve, Peshkopi Papakoda vendosi të përdorë barokun E Lecce për të ringjallur Lecce dhe për t'i dhënë asaj një pamje të vetme që e dalloi atë nga qytete të tjera.Përpara rindërtimit të saj, Sheshi u paraqit me një kullë të rrezikshme bell dhe një kishë të vogël gjithmonë në mëshirën e grabitësve të tillë si Saraçenët. Pas arratisjes nga rreziku i murtajës, 1659 dhe me ardhjen e barokës së leçes, peshkopi Papakoda ishte në gjendje t'i jepte jetë të re sheshit, duke rindërtuar kullën E Kambanës dhe Kupolën e formuar nga duart e arkitektit Xhuzepe Zimbalo, pasuar nga klientë të tjerë dhe artistë të tjerë për realizimin e ndërtesave të tjera brenda oborrit.Vetëm pas gjysmës së dytë të 1700, Sheshi u hap për publikun një vendim që kërkohej nga Peshkopi Sozi Karafa të gëzonte sytë e kalimtarëve dhe vizitorëve me elegancën që një mori frymë në oborr dikur.