Zakazane Miasto, symbol Pekinu, jest największym i najlepiej zachowanym pałacem cesarskim w całych Chinach. Zbudowane w latach 1406-1420 za panowania dynastii Ming (1368-1644), Zakazane Miasto zajmuje ścisłe centrum Pekinu, stolicy Chin. Jego lokalizacja nie jest przypadkowa, ponieważ pałac stoi w starożytnym Mieście Cesarskim, otoczonej murem dzielnicy, w której znajdowały się siedziby władzy za czasów dynastii Yuan (1279-1368). Lokalizacja ta została również uznana za korzystną z geomantycznego punktu widzenia.
Aby uszanować koncepcje feng shui i zwiększyć obronność pałacu, wokół rezydencji cesarskiej wykopano fosę, a ziemię z wykopalisk wykorzystano do budowy sztucznego wzgórza Jingshan. Wzgórze, które nadal jest najwyższym punktem w historycznym centrum Pekinu, służyło również do ochrony Zakazanego Miasta przed wiatrem. Budowa Zakazanego Miasta rozpoczęła się w 1406 roku, czwartym roku panowania cesarza Yongle z dynastii Ming, a zakończyła w 1420 roku. Pałac był używany jako centrum chińskiej władzy politycznej do 1912 roku, roku abdykacji ostatniego cesarza, Pu Yi (1906 - 1967), który rezydował tam do 1924 roku. W sumie gościł 24 cesarzy z dynastii Ming (1368 - 1644) i Qing (1644 - 1911).
Struktura kompleksu pałacowego jest inspirowana Zakazanym Miastem w Nankinie, które było używane jako rezydencja cesarska przez cesarzy Ming, zanim stolica przeniosła się do Pekinu. Pałac jest także reprodukcją Purpurowego Pałacu, który według tradycji był domem Boga Niebios. W czasach starożytnych wierzono, że cesarz jest synem Nieba, dlatego też dostęp do pałacu cesarskiego był zabroniony dla zwykłych ludzi.
W 1961 roku Zakazane Miasto zostało wpisane na listę najważniejszych zabytków historycznych Chin i zostało objęte specjalną ochroną przez chiński rząd centralny.
W 1987 roku zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Został uznany za jeden z pięciu najważniejszych pałaców na świecie (pozostałe cztery to Pałac Wersalski we Francji, Pałac Buckingham w Wielkiej Brytanii, Biały Dom w USA i Kreml w Rosji).
