Zamek Kauna

Dokładna data budowy pierwszego zamku w Kownie nie jest znana. Dane archeologiczne sugerują, że w połowie XIV wieku na miejscu zbudowano kamienny zamek. Położony na wzniesieniu w pobliżu skrzyżowania rzeki służył jako strategiczna placówka i strzegł pobliskich miast, a także szlaków handlowych. Pisemna relacja podaje, że w 1361 r.wielki mistrz krzyżacki Winrich von Kniprode wydał rozkaz zebrania informacji o zamku, a konkretnie o grubości jego murów, jako przygotowanie do szturmu na zamek. W 1362 roku Zamek w Kownie został oblężony przez Zakon Krzyżacki. Oblężenie zamku trwało trzy tygodnie. Podczas tego ataku Krzyżacy zbudowali wieżę oblężniczą i wznieśli maszyny penetrujące mury; prymitywna Broń ogniowa mogła być używana, ponieważ w Europie pojawiła się technologia prochu strzelniczego. W tym czasie mury zamku miały ponad 11 Metrów wysokości, a jego galerie strzelnicze były w nich uwzględnione. Według Wiganda z Marburga Garnizon Zamku składał się z około 400 żołnierzy litewskich, dowodzonych przez K?syn Stutisa, Vaidotasa. Po trzech tygodniach Rycerzom udało się przełamać mury zamku, a wkrótce potem zamek został zdobyty. W Niedzielę Wielkanocną w 1362 roku Rycerze odprawili na zamku Mszę Świętą upamiętniającą ich zwycięstwo. K?stutis wkrótce odzyskał i odbudował Kowieński zamek, ale przez wiele lat pozostawał punktem spornym między Litwinami a Krzyżakami. W 1384 roku Zamek w Kownie został ponownie zdobyty przez Krzyżaków. W tym czasie Wielki Mistrz Konrad zöllner von Rotenstein rozpoczął odbudowę zamku w Kownie i przemianował go na Marienwerder. Obecność rycerzy w Kownie spowodowała, że cały system obronny zamków wzdłuż Niemna był zagrożony. W obliczu tej sytuacji jeszcze w tym samym roku Litwini rozpoczęli atak na zamek.

Wydaje się prawdopodobne, że Litwini zebrali armię w pobliżu Wilna jako strategiczny manewr, ponieważ Litwini mogli użyć dolnego biegu rzeki Neris do transportu artylerii i zaopatrzenia wojskowego z Wilna; Rycerze zostali zmuszeni do użycia transportu lądowego lub transportowego w górę. Podczas szturmu w 1384 roku Litwini rozmieścili działa i trebuchety; oblężeni Krzyżacy zainstalowali również działa w zamku, które najwyraźniej zniszczyły trebuchety Litwinów. Mimo to zamek został odbity przez Litwinów.

Po 1398 roku Krzyżacy nie byli już w stanie odzyskać zamku. Po bitwie pod Grunwaldem Zamek w Kownie stracił strategiczne znaczenie militarne i był wykorzystywany jako rezydencja. Zamek służył celom administracyjnym po śmierci Witolda Wielkiego. W 1549 r. Zygmunt August podarował ten zamek swojej żonie Barbarze Radziwiłł. W XVI wieku zamek został wzmocniony i przystosowany do nowych celów obronnych poprzez budowę Bastionu artyleryjskiego w pobliżu okrągłej wieży. Średnica Bastionu wynosiła około 40 metrów, a wysokość murów Bastionu około 12 metrów.

W 1601 roku na Zamku w Kownie mieściły się sądy i Archiwum. W pewnym momencie w 1611 roku część zamku została zalana przez rzekę Neris. Ze względu na dogodne położenie był używany przez wojsko Szwedzkie podczas wojny z Rzecząpospolitą, po której jego funkcje wojskowe ustały. W połowie XVII wieku duże części zamku zostały ponownie zalane. Zamek był wykorzystywany jako więzienie w XVIII wieku, później administracja Rosyjska wydała pozwolenie na budowę domów na terenie zamku, co spowodowało znaczne zniszczenia samego zamku.

Przez wiele lat Zamek w Kownie stał opuszczony. W latach sześćdziesiątych XX wieku okrągła wieża została otwarta jako muzeum, ale ze względu na pogorszenie konstrukcji wieży muzeum zostało przeniesione w inne miejsce. Dziś w okrągłej wieży zamku w Kownie mieści się Galeria sztuki. Zamek jest otwarty dla turystyki i organizuje okazjonalne festiwale. W 2010 roku rozpoczęto gruntowną przebudowę.

Bibliografia: Wikipedia