Zamek Limatola, z widokiem na starożytną średniowieczną wioskę, stoi na straży doliny wyżłobionej przez rzekę Volturno, pomiędzy masywem Taburno, górą Maggiore i górami Tifatini. Być może zbudowany na wcześniej istniejących struktur obronnych, najpierw Samnite, a następnie Lombard, ale udokumentowane od 12 wieku, to charakteryzuje się potężnym murem wielokątnym.Zaprojektowany jako struktura obronna, pełnił jednak zasadniczo funkcje mieszkalne.Interwencje promowane przez Karola I Andegaweńskiego pochodzą z 1277 roku i są rozpoznawalne w ostrołukowych, sklepionych pomieszczeniach przylegających do najstarszej części struktury, odpowiadającej prostokątnej warowni.Hrabiom Della Ratta, panom feudalnym Limatoli od 1420 roku, przypisuje się interwencje na ścianach zewnętrznych oraz remonty i rozbudowy przeprowadzone w niektórych pomieszczeniach na schodach i loggiach, w stylu wyraźnie renesansowym.W drugiej dekadzie XVI wieku Francesco Gambacorta i Caterina Della Ratta przeprowadzili również interwencje w strukturach obronnych i w kościele palatyńskim św. Mikołaja, który nadal zachowuje swój oryginalny romański portal.Znaczące interwencje z XVII i XVIII wieku zostały przeprowadzone przez rodziny Gambacorta, Mastelloni i Lottieri d'Aquino, które następowały po sobie jako panowie feudalni Limatoli: dekoracje w kaplicy, XVII-wieczne freski w pomieszczeniach dla gości ze scenami z Gerusalemme Liberata i XVIII-wieczne freski na głównym piętrze z iluzjonistyczną architekturą, pejzażami, spiralami i groteskami. W 1806 roku zamek został kupiony przez rodzinę Canelli, stopniowo popadając w stan całkowitego rozkładu.Obecnie jest własnością rodziny Sgueglia, która odrestaurowała go i uczyniła funkcjonalnym dla działalności recepcyjnej i kulturalnej.
