Zamek Malaspina di Fosdinovo to historyczna rezydencja zarejestrowana przez A.D.S.I. - Stowarzyszenie Włoskich Domów Historycznych – i związane przez Nadleśnictwo ds. dziedzictwa artystycznego i architektonicznego. Znajduje się w miejscowości Fosdinovo w prowincji Massa Carrara i jest największym i najlepiej zachowanym zamkiem w Lunigianie. Pierwszym nazwanym Malaspina był Alberto, bezpośredni potomek Oberto, protoplasta szlacheckiej i znamienitej rodziny Obertenghi (945 rne). Na temat pochodzenia tej nazwy marnuje się teorie i legendy. Jeden z nich, zilustrowany na obrazie zachowanym w sali zamku, pochodzi z roku 540 n.e. gdy młody szlachcic Accino Marzio pomścił śmierć ojca, zaskakując we śnie króla Franków Teodoboerto i przebijając mu gardło cierniem. Rozpaczliwy krzyk króla „Ach! zły cierń!” zrodziło się nazwisko, a później rodzinne motto „Sum mala spina bonis, sum bona spina malis”. Zamek, lenno jednej z gałęzi Malaspina del Ramo Fiorito od XIV do XVIII wieku, ma duże znaczenie historyczne i architektoniczne. W drugiej połowie XII wieku rozpoczęto budowę imponującej fortecy, która niesamowicie wtapia się w skałę piaskowcową, sprawiając wrażenie wykutej w kamieniu. Podniesiony do panowania i obrony prymitywnego Castro z Fosdinovo, w 1340 został oficjalnie scedowany przez szlachtę z Fosdinovo na Spinetta Malaspina. W ten sposób stworzył markiza Fosdinovo rezydujący w zamku, który jego bratanek Galeotto będzie później powiększał i upiększał. Zamek Fosdinovo składa się z czworokątnego planu z czterema zorientowanymi okrągłymi wieżami, półokrągłym bastionem, dwoma wewnętrznymi dziedzińcami, chodnikami nad dachami, wiszącymi ogrodami, arkadami i placówką w kierunku kraju zwanym w czasach starożytnych „kolec”, potężny instrument obronny - rodzaj stróżówki -
Chronione w czasach starożytnych mostem zwodzonym, XIII-wieczne drzwi wejściowe prowadzą na mały dziedziniec w czystym stylu romańskim, gdzie marmurowa kolumna wspiera górne arkady. Z małego dziedzińca, na którym niegdyś stały działa obronne, szerokie biegi schodów prowadziły na duży centralny dziedziniec. Ma elegancki renesansowy portyk z kamiennymi kolumnami, studnię i piękny XVI-wieczny marmurowy portal, który wprowadza nas do zwiedzania komnat Zamku, umeblowanych i ozdobionych freskami pod koniec XIX wieku: holu wejściowego, jadalni z dużym XVIII-wiecznym kominkiem i XVII-wieczną ceramiką apteczną, salą tronową, dużą salą z przyległymi salonikami i zapadnią z salą tortur poniżej. Mówi się, że z tego pokoju markiza Cristina Pallavicini, zła i pożądliwa kobieta, wyeliminowała swoich kochanków, zmuszając ich do wpadnięcia do zapadni znajdującej się w nogach łóżka. A pułapki były prerogatywą zamku. Było ich trzech, dwóch w loggii wychodzącej na ogród i jednego w narożnej wieży. U ich podstawy umocowane były ostre noże z czubkiem skierowanym do góry, tak że nieszczęśnik, gdy spadł z uruchamianej sprężyną klapy, został natychmiast pochwycony przez śmierć. Oprócz tych strasznych narzędzi tortur był jeszcze straszniejszy. Był to siłowanie się na rękę, które wystawało ze ściany wieży, przyłożono do niego bloczek i wbity w ziemię pierścień, połączone liną. Torturowany został powieszony i zawisł na oczach całego miasta, aż do śmierci.
W najstarszej wschodniej wieży znajduje się „Pokój Dantego”, w którym według tradycji spał wielki poeta goszczący go na zamku w okresie wygnania. Freski w dużej centralnej sali przedstawiają starożytną przyjaźń Dantego z Malaspinas. Zwiedzanie zamku trwa dalej na wyższych piętrach, wśród niezliczonych innych umeblowanych pokoi i wzdłuż chodnika patrolowego, nad dachami, co oferuje panoramiczny spektakl o niezrównanej urodzie.
