Zamek Poppi

Pierwsze dokumenty poświadczające obecność ufortyfikowanego miejsca Poppi pochodzą z 1191 roku, ale uważa się, że zostało ono zbudowane między IX a X wiekiem po rozpadzie Imperium Karolingów.Od samego początku historia zamku jest ściśle związana z historią największej rodziny feudalnej w Casentino, która umieściła Poppi w centrum swoich wielkich posiadłości i zamieszkiwała tę posiadłość przez prawie czterysta lat: Conti Guidi.Obecna architektura przypisywana jest przez historyków do roku 1274, czyli do okresu, w którym władzę sprawował hrabia Simone di Battifolle, który zlecił wybudowanie właściwej części budynku i zamówił architekta Lapo di Cambio. Zamek wykazuje pewne podobieństwo do Palazzo Vecchio we Florencji, zbudowanego później przez Arnolfo di Cambio, do tego stopnia, że został wymieniony przez Vasariego w dziele "Żywoty najznakomitszych architektów, rzeźbiarzy i malarzy", przy opisie jego budowy i zasługuje na określenie przez niektórych ekspertów "prototypu" florenckiego pałacu.Nieliczne otwory w murze otaczającym zamek wydają się być oryginalne. Wokół wieży zbudowano wówczas murowane ogrodzenie, z którego rozwinęły się pozostałe budynki fortyfikacji. Kompleks posiadał tylko dwie bramy, większą skierowaną na dolinę w kierunku Ponte a Poppi ze stromą rampą wejściową i mniejszą po przeciwnej stronie w kierunku placu defilad. Po ostatniej większej renowacji zamku w 1470 roku, to właśnie ta druga, o nazwie Porta del Leone (Brama Lwa), stała się jego głównym wejściem. Brama ta zawdzięcza swoją nazwę płaskorzeźbie przedstawiającej wielkiego lwa, wykonanej przez Baldassarre Turriani (1477), umieszczonej tuż nad jej otworem.Zamek został rozbudowany wraz z budową prostokątnego bloku na prawo od wieży. Była to pierwotna struktura zamku, używana od niższych pięter w górę jako więzienie, magazyn i mieszkanie. Choć dziś jest połączony z wieżą murem kurtynowym, pierwotnie obie budowle były rozłączne, połączone jedynie mostami zwodzonymi na górnych piętrach, dzięki czemu każda z nich była niezależna i broniła drugiej. W salonie na górnym piętrze wieży, gdzie obecnie odbywają się posiedzenia rady miejskiej, w 1440 roku spisano kapitulację ostatniego z hrabiów Guidi, Francesco, na rzecz Republiki Florenckiej.Niemal równocześnie rozpoczęto również budowę drugiego skrzydła zamku, po przeciwnej stronie wieży. W ten sposób powstał wewnętrzny dziedziniec, który możemy podziwiać do dziś, bogaty w kamienne herby rodzin florenckich, które pełniły funkcję wikariuszy zamku.Kolejna duża interwencja została przeprowadzona od 1470 roku: dotyczyła ona głównie wewnętrznego dziedzińca wraz z budową wspaniałych kamiennych schodów umożliwiających dostęp do różnych pięter budynku i zewnętrznego ogrodzenia. Wykopano rów oddzielający Zamek od placu defilad, a na zewnętrznym dziedzińcu wzniesiono "Munizione" do obrony Bramy Lwów. Munizione był również wyposażony w most zwodzony, który obecnie zaginął. Zamek był już wtedy okazałym pałacem mieszkalnym.Ostatnia renowacja, która pochodzi z ubiegłego wieku, wraz z przebudową większości murów obronnych i przywróceniem dwuskrzydłowych okien i innych części murów, nadała zamkowi jego dzisiejszy wspaniały wygląd.Ciekawostką, która ubarwia historię zamku jest związek z Dante Alighieri, który przebywał w nim w latach 1307-1311, a tradycja głosi, że to właśnie w Poppi wielki poeta skomponował XXXIII canto Inferno swojej "Komedii".Sam Dante Alighieri brał udział w słynnej bitwie pod Campaldino, stoczonej między Guelfami i Ghibellinami niedaleko zamku Conti Guidi.BITWABitwa pod Campaldino, stoczona niedaleko zamku Conti Guidi w sobotę 11 czerwca 1289 r., w dzień św. Barnaby, pomiędzy florencką armią Guelfów a milicją Aretinów wspieraną przez feudałów Ghibellinów ze środkowo-południowej Toskanii, jest jedną z niewielu dużych bitew stoczonych w średniowieczu w środkowych Włoszech.Działania wojenne w średniowieczu, wbrew temu, co wielu sądzi, bardzo rzadko polegały na toczeniu bitew na dużą skalę, a zamiast tego były to działania wojenne na małą skalę, składające się z najazdów, grabieży, rajdów, niszczenia upraw (tzw. kawaleria), mające na celu ekonomiczne osłabienie przeciwnika.Zjawisko to można w sposób oczywisty wytłumaczyć. Wielkość demograficzna włoskich miast nie pozwalała gminom na formowanie, wyposażanie i wysyłanie do walki dużych armii, a jeszcze bardziej dotyczy to milicji feudalnych, którym panowie ze wsi sprzeciwiali się rozbudowie miast.Bitwa pod Campaldino była wyjątkiem od tego schematu, gdyż walczące strony były w stanie wystawić prawie 20 000 ludzi. Miasto zmobilizowało wszystkie swoje zasoby wojskowe, co daje jasny obraz tego, jak poruszała się, rozmieszczała i walczyła armia miejska pod koniec XIII wieku.Na czele armii florenckiej, wzmocnionej oddziałami z wielu miast toskańskich, stał Prowansalczyk Amerigo z Narbony, flankowany w polu przez rycerza Guillaume'a de Durfort, podczas gdy szeregi Arezzo ustawiły się pod sztandarem Guglielmina degli Ubertini, biskupa Arezzo, wraz z oddziałami Bonconte da Montefeltro i innych Ghibellinów z Toskanii. Celem Florentczyków było dotarcie do Arezzo przez Casentino zamiast przez Valdarno, tak aby zaskoczyć szeregi Ghibellinów. Bitwa była krwawa, połowa armii Arezzo poległa na polu, w tym Bonconte, biskup Ubertini i niosący sztandar Cesarstwa hrabia Percivalle, a wielu dostało się do niewoli we Florencji.Bitwa ta, stoczona z zastosowaniem strategii, która była nowością dla ówczesnych starć zbrojnych, stała się wkrótce symbolem w zbiorowej wyobraźni Toskańczyków.Właśnie ze względu na swoją wyjątkowość, ten fakt broni jest więc cenny dla studiowania i zrozumienia wojskowego instrumentu i organizacji wielkiego miasta, jakim była Florencja, w szczytowej fazie jego komuny.