ZAMEK ZVÍKOV

Zvíkov, często nazywany "królem czeskich zamków", znajduje się na skrzyżowaniu rzek Wełtawy i Otawy. Stoi na trudnodostępnym i stromym cyplu nad zbiegiem Wełtawy i Otawy. Zamek jest jednym z najważniejszych wczesnogotyckich zamków na ziemiach czeskich.

Obszar ten był zamieszkany już w czasach prehistorycznych, kiedy Celtowie zbudowali tu fort w I wieku naszej ery. Obecny zamek został zbudowany w pierwszej połowie XIII wieku, najprawdopodobniej na polecenie króla P?emysl Otakar I, ale dokładna data nie jest znana. Pierwsza pisemna wzmianka o zamku pochodzi z roku 1234 i jest własnością królów czeskich.

Pierwotnie niewielki kompleks, zamek był stale rozbudowywany do 1278 roku. Po P?dynastia emyslidów wygasła w 1306 roku, Zvíkov stał się własnością rodziny Rožmberków. Po 1337 roku osada pod zamkiem została ufortyfikowana, w ramach gruntownych remontów. Jego fortyfikacje były tak silne, że nawet husyci, podczas wojen husyckich, oblegali go przez cztery miesiące w 1429 roku, ale uznali go za twardy orzech do zgryzienia i nie zdołali go zdobyć. W celu ochrony przed ciężką artylerią jego mury zostały dodatkowo wzmocnione.

Chociaż cesarz Karol IV umieścił go na liście zamków królewskich, które nie zostały zastawione, jego następcy zignorowali jego dekret i do 1431 roku znajdował się w posiadaniu dynastii Rożmberków. Na początku wojny trzydziestoletniej Zvíkov był własnością zbuntowanego szlachcica protestanckiego, którego 140-osobowy garnizon skutecznie bronił zamku przed 4000 Habsburgów w 1618 roku. Oskarżeni zgodzili się skapitulować przed siłami cesarza dopiero w październiku 1622 roku. Następnie został splądrowany i zdewastowany. W 1640 roku Švanberkowie przebudowali pałac i rozbudowali go w stylu renesansowym.

Po zniszczeniach wojennych Zvíkov został odbudowany, ale jego świetność dawno minęła, a zamek służył tylko do celów rolniczych. Pożar w 1751 roku przyspieszył pogorszenie stanu budynków. W ten sposób niegdyś ważna siedziba królów czeskich stała się niemal ruiną w 1840 roku, kiedy to Schwarzenbergowie, właściciele ruin, zainwestowali ogromne sumy w gruntowną przebudowę, która przywróciła serce zamku do dawnej świetności.

Pod koniec XVII wieku przestał mieć wartość militarną i był wykorzystywany jako spichlerz. Upadek trwał nadal i w 1751 pożar uszkodził znaczną część pałacu. W 1780 roku kaplica została zdekonsekrowana. Fasada pałacu zawaliła się w 1829 roku, a w latach 1880-1902 zamek został zrekonstruowany, dopiero w 1947 roku został skonfiskowany przez państwo.

Zapora Orlík, która została zbudowana w latach 1954-1962 i nazwana na cześć Zamku Orlík, zalała centrum zamku i sprawiła, że Zvíkov był łatwo dostępny. Główne remonty w latach 1970-1980 koncentrowały się na Pałacu.

Architektura

Najstarszą częścią Zvíkova jest potężna pryzmatyczna wieża mieszkalna o nazwie Hlízová z budynkami pałacowymi zbudowanymi po jej bokach. Za panowania Przemysła Ottokara II powstał Pałac o nazwie Královský (Królewski), który zachował się do dziś. Nowy pałac został zbudowany w luksusowym stylu, a jego części połączone były monumentalną arkadą.

Po 1473 roku Bohuslav ze Svamberku zlecił wykonanie malowideł ściennych w kaplicy św. Wacława, która należy do arcydzieł wczesnogotyckiej architektury Czeskiej. Na ścianach znajdują się patronki Czech, Matka Boska-Opiekunka, cierpiący Chrystus i Męczeństwo św. Erazma. Fortyfikacja została rozbudowana o Hláska, dużą 32-metrową wieżę od strony południowej. Zamek posiada dwie bramy.

Zamek ma swojego ducha, imp Zvíkova, i zainspirował kilku malarzy i pisarzy, takich jak komedia teatralna Zvíkovský rarášek Ladislava Stroupežnickiego. Dziś Zvíkov (otwarty od wiosny do jesieni) jest atrakcją turystyczną i służy jako miejsce wystaw artystycznych i przedstawień scenicznych.

Bibliografia: Wikipedia