Η τοποθεσία Λαμανάι είναι μία από τις παλαιότερες συνεχώς κατοικημένες τοποθεσίες των Μάγια στο Μπελίζ, από το 1500 π.Χ. περίπου, όταν καλλιεργούνταν αραβόσιτος στην τοποθεσία, έως το 1680 μ.Χ.. Το όνομα "Lamanai" σημαίνει βυθισμένο έντομο. Ωστόσο, οι αρχαιολόγοι συνειδητοποίησαν το 1978 ότι οι Φραγκισκανοί μοναχοί είχαν αλλοιώσει το όνομα από "Lam'an/ayin" σε "Lamanai" και ότι η προσθήκη της σωστής κατάληξης "ayin" άλλαξε τη σημασία του ονόματος σε βυθισμένο κροκόδειλο, ένα συμπέρασμα που υποστηρίζεται από τον μεγάλο αριθμό παραστάσεων κροκόδειλου που βρέθηκαν στο Lamanai, συμπεριλαμβανομένων ειδωλίων, κεραμικών διακοσμήσεων και της κεφαλής μιας ασβεστολιθικής μάσκας 13 ποδιών που βρέθηκε σε μια πλατφόρμα ναού του 6ου αιώνα. Το Λαμανάι, που βρίσκεται σε 950 ares (ο πυρήνας του χώρου είναι περίπου ένα 12 τετραγωνικά μίλια), είναι ένας από τους μεγαλύτερους τελετουργικούς χώρους των Μάγια στο Μπελίζ, που περιλαμβάνει περισσότερες από 100 δευτερεύουσες κατασκευές, ένα γήπεδο μπάλας και περίπου 12 μεγάλα κτίρια, κυρίως το Ναό της Μάσκας, που θεωρείται ότι είναι ένας θεός των Ολμέκων ή Kinich Ahau, ο θεός Ήλιος των Μάγια, ο Ναός των Μάσκες των Τζάγκουαρ και ο Υψηλός Ναός (που ονομάζεται έτσι λόγω του ύψους του).
Η διάταξη του Λαμανάι ήταν αρκετά διαφορετική από τις περισσότερες άλλες τοποθεσίες των Μάγια στο Μπελίζ, οι οποίες ήταν γενικά οργανωμένες σε πλατείες γύρω από μια τελετουργική δομή. Ωστόσο, στο Λαμανάι, τα περισσότερα τελετουργικά κτίρια χτίστηκαν κατά μήκος της δυτικής όχθης του Νέου Ποταμού και της λιμνοθάλασσας του Νέου Ποταμού, με οικιστικές κατασκευές στα βόρεια, δυτικά και νότια. Μόνο το 5% περίπου του χώρου έχει ερευνηθεί και μεγάλο μέρος παραμένει θαμμένο ή καλυμμένο από ζούγκλα και θάμνους.
