Η Καλιάκρα είναι ένα ακρωτήριο στην περιοχή Ντομπρούτζα της βόρειας βουλγαρικής ακτής της Μαύρης Θάλασσας, το οποίο καταλήγει σε ένα μακρύ και στενό ακρωτήριο 12 χιλιόμετρα ανατολικά της Καβάρνας. Υπάρχει μια λαϊκή ιστορία για το πώς σχηματίστηκε το μακρύ και στενό ακρωτήρι, που φτάνει δύο χιλιόμετρα μέσα στη θάλασσα. Όταν οι Τούρκοι κυνηγούσαν τον Άγιο Νικόλαο των Μύρων (γιορτάζεται στις 6 Δεκεμβρίου και στις 9 Μαΐου), αυτός έτρεξε προς τη θάλασσα και ο Θεός επέκτεινε τη στεριά κάτω από τα πόδια του. Τελικά ο Άγιος πιάστηκε και πέθανε μαρτυρικό θάνατο στο ακριβές σημείο όπου βρίσκεται σήμερα το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου - στο τέλος του ακρωτηρίου Καλιάκρα.
Φυσικά, η ιστορία αυτή δεν ανταποκρίνεται στην αγιογραφία του αγίου, καθώς πέθανε ήσυχα, σε μεγάλη ηλικία και από φυσικά αίτια το 342 μ.Χ. Επιπλέον, έχουν περάσει χίλια χρόνια μεταξύ του θανάτου του και της άφιξης των Τούρκων σε αυτά τα εδάφη. Αλλά η ομορφιά του θρύλου είναι μέρος της ομορφιάς του "Όμορφου ακρωτηρίου" (Καλιάκρα στα ελληνικά). Ένα άλλο μέρος αυτής της ομορφιάς είναι ο θρύλος εκείνων των 40 παρθένων που προτίμησαν τον θάνατο από την ατίμωση. Όταν οι Τούρκοι ερήμωσαν την περιοχή, αιχμαλώτισαν 40 όμορφες κοπέλες που επρόκειτο να δοθούν στους πιο γενναίους πολεμιστές ως ανταμοιβή. Τις συγκέντρωσαν στην άκρη του ακρωτηρίου, απ' όπου δεν υπήρχε διαφυγή. Οι κοπέλες δεν γνώριζαν η μία την άλλη και είχαν διαφορετική νοοτροπία. Όταν αποφάσισαν να πέσουν στον γκρεμό, για να μην τις βιάσουν οι άπιστοι, κάποιες δίστασαν. Έτσι αποφάσισαν να πλέξουν τα μαλλιά τους μαζί. Οι πιο γενναίοι πήδηξαν και έσυραν όλους τους υπόλοιπους πίσω τους. Δεν επέζησε ούτε ένας. Η θάλασσα τους παρέσυρε μακριά, αλλά ακόμα και τώρα επιστρέφουν τη νύχτα, οδηγούμενοι από την αγάπη για τη γενέτειρά τους. Το φρούριο Kaliakra βρίσκεται στο ακρωτήριο Kaliakra,κοντά στο χωριό Balgarevo. Η ακτή εκεί είναι πολύ απότομη με κατακόρυφους βράχους ύψους περίπου 70 μ. και αυτός είναι ο λόγος που χτίστηκαν οι οχυρώσεις στο ακρωτήριο στην αρχαιότητα.
Τα παλαιότερα ευρήματα χρονολογούνται στον IV αιώνα. π.Χ., όταν το ακρωτήριο κατοικήθηκε από τη θρακική φυλή "Tirizis", η οποία έδωσε το πρώτο όνομα του φρουρίου - Tirizis. Κατά την ύστερη αρχαιότητα ο οικισμός ονομαζόταν Acre Castellum. Το όνομα Καλιάκρα (από τα ελληνικά - "καλό ακρωτήριο") αναφέρεται για πρώτη φορά στις ιστορικές πηγές τον XIII αιώνα μ.Χ. Η περίοδος της μεγαλύτερης ακμής της Καλιάκρα είναι το δεύτερο μισό του XIV αιώνα, όταν είναι πρωτεύουσα του πριγκιπάτου Καρβούνα με επικεφαλής τους Βούλγαρους ηγεμόνες Μπαλίκ και Ντομπροτίτσα. Η Καλιάκρα είναι μία από τις τελευταίες βουλγαρικές χώρες που έπεσαν κάτω από τον οθωμανικό ζυγό.
Τα ερείπια του φρουρίου προέρχονται κυρίως από την περίοδο της Δεσποτίας της Ντομπροτίτσα. Ορισμένα από τα ευρήματα εκτίθενται σε ένα μικρό μουσείο που βρίσκεται σε μια σπηλιά στο ακρωτήριο.
