Бархўрди Пюилауренс - яке аз ном катарских замков. Бархўрди маблағи дар отроге скалы бар долиной Булзан ва деревнями Лапрадель ва Пуйлауренс. Аз Аксата ба замку шумо тропинка.
Здешний бархўрди принадлежал аббатству Сен-Мишел-де-Кукса пеш аз он, ки дар соли 1162 аз он чи маликаи Арагона. Чӣ тавр ба моликияти Арагона, ӯ менамуд, ки берун аз ҳудуди разоренной крестоносцами дар давоми катарских ҷангҳои. Аз ин рӯ, чун Queribus, ӯ хизмат убежищем барои касоне, ки спасался аз нерӯҳои сӯхт. Дар байни онҳое, ки ба пайдо аз он ҷо паноҳгоҳ буданд, ки чӣ тавр катары ҳам фейдиты, яъне касоне, ки лишился худ молу мулк аз худ муқовимат захватчикам. Дар байни ин мунтахаб буданд воломақоми дворяне, ба монанди Гийом де Пейрепертюз.
Пуйлауренс карда шуда бошад французам незадолго то соли 1255. Баъд аз соли 1258 онро соҳибӣ фаронсавӣ короной буд ратифицировано Корбейским шартнома, вақте ки арагонская ҳаводис буд перенесена дар ҷануб. Дар соли 1260 дар он менамуд гарнизон аз 25 сержантов. Ӯ буд, взят испанскими войсками дар 1635 соли, вале гум ҳар аҳамияти стратегӣ баъди бастани Пиренейского шартнома дар соли 1659, вақте ки сарҳади буд перенесена боз дуртар ба ҷануб то ба вай равон дар вазъи баробари гребня Пиренеев.
Дар асри 13 аз он принадлежал лордам Фенуйе. Моддӣ Пьером Каталой ва, аз ҳама муҳимтар, Гийомом де Пейрепертузом, ӯ выдержал ҳамлаи Симон де Монфора ва он ба ворисони ў, то охири крестовых походов. Баъди 1243 соли ҷониби соҳиби он, тавре буд, Роже Катала, писари Пьера, вале он защищал, мисли Квирибус, Шабер де Барбайра, катарский военачальник шуд, ки охирин марди защищавшим он окситанцев.
Сершумори катарские диаконы пайдо дар ин ҷо паноҳгоҳи баъди фурў Монсегюра. Гуфта мешавад, ки бархўрди буд, охир маҷбур таслим (эҳтимол, тақрибан дар як вақт, ки Кверибус) тақрибан соли 1255.
