Згодна з фальклору, карэнныя жыхары Чылі Мапуче верылі, што духі памерлых былі дастаўлены на востраў Мокко. Малюсенькі кропляпадобны астравок ляжыць прыкладна ў 35 км ад Ціхаакіянскага ўзбярэжжа Цэнтральнай частцы Чылі, і яго цёмна-зялёныя схілы лёгка бачныя з мацерыка. Але да Мокко далёка не лёгка дабрацца. Тут няма ні пасажырскіх паромаў, ні грамадскага транспарту. Дабрацца да гарыстага выспы плошчай 48 кв. км можна толькі на шасцімесным аднаматорны самалёце з мацерыковай рыбацкай вёскі Тируа. Выйшаўшы на продуваемую усімі вятрамі узлётна-пасадачную паласу, Мокко ці ледзь магла адчуваць сябе больш адхіленай. Але адносная ізаляцыя і спакой Мокко абвяргаюць шматвяковы гандаль, канфлікты і ўзрушэнні. Піраты прыходзілі і сыходзілі, лодкі садзіліся на мель, і востраў быў сфармаваны морам і яго шматлікімі караблекрушэннямі.
