Хонаҳои маъмулии услуби Баҳри Миёназамин, бо бочкаҳо ва деворҳои оҳаки сафед, бо балконҳои зебои гулдор ва манзараи аҷиби баҳр, террасҳои бо лимон ва помидорҳои пиенноло шинондашуда, оромӣ ва насими тару тозаи баҳри Конка деи Мариниро беҳтарин табдил додаанд. "buen retiro" барои дӯстдорони салоҳият ва оромӣ. Он дар байни меҳмонони худ Маликаи Маргарети Англия, Ҷанни Аннелли, Жаклин Кеннеди, Маликаи Ҳолланд, Карло Понти ва София Лорен ва бисёр дигарон мебошанд.Дар байни маконҳои ҷолиби бадеӣ ва табиатшиносӣ, мо наметавонем зикр кунем:- дайри Санта Роза да Лима бо калисои замимашудаи Санта Мария ди Градо. Собиқ дайри Доминикан, ки дар асри XVII дар болои санглох, ки ба тамоми халиҷи Салерно нигаронида шудааст, сохта шудааст, аз берун намуди зоҳирии шадид дорад, гарчанде ки дар дохили он сарватманд ва бароҳат аст. Дар ин ҷо, мувофиқи анъана, қанноди олиҷаноби Сантароса тайёр карда шуд, ки аз қаймоқ ва порчаҳои мева пур карда шудааст. Сарвари Сан Барнаба Апостоло, ки яке аз муҳимтарин ёдгориҳои соҳили Амалфи аст, дар калисо нигоҳ дошта мешавад.Калисои Сан Панкрасио, ки дар иҳотаи боғи зебои зайтун ҷойгир аст (дар он гуфта мешавад, ки шоир Алфонсо Гатто аксар вақт дар ҷустуҷӯи илҳом сайру гашт мекард) аз манзараи беҳамтои стеллаҳои Капри ва Поситано баҳравар аст. Он бори аввал дар як ҳуҷҷати расмии соли 1370 аз ҷониби архиепископи Амалфи, Монсеньор Марино зикр шудааст ва дар соли 1543 сахт барканор карда шуд, ки он муддати тӯлонӣ баста ва мамнӯъ монд.Калисои Сан-Мишель Арканжело, ки дар сабзиши маки бахри Миёназамин ғарқ шудааст, бори аввал дар ҳуҷҷати соли 1208 зикр шудааст;Калисои Сан Ҷованни Баттиста ва Сант'Антонио ди Падова, ки пайдоиши онҳо номаълум аст, дар кӯҳи санглох ҷойгир шудааст. Кашфи баъзе зарфҳои синерӣ моро водор мекунад, ки фарзия кунем, ки ин бино дар болои боқимондаҳои ибодатгоҳи қадимии бутпарастон қарор дорад;Чапеллаи Мадонна делла Неве, ки дар санг дар наздикии соҳили Марина ди Конка, муҳофизи маллоҳон ҷойгир шудааст. Ривоятҳо мегӯянд, ки релефи баланде, ки дар он Мадонна тасвир шудааст, аз ҷониби маллоҳони Кончес дар соҳили Константинопол, пас аз он ки аз ҷониби усмонӣ барканор карда шуд, пайдо кардаанд;Grotta dello Smeraldo, ковокии карст, ки соли 1932 кашф шудааст, ки номи худро аз рангҳои зумуррад, ки об аз нури офтоб тавассути рахи зериобӣ филтр карда мешавад, гирифтааст;Торре дел Капо ди Конка, ки онро Торре Сарасена ё Торре Бианка низ меноманд, як бурҷи посбонии асри 16-и қадимӣ дар як бурҷи тахминӣ ба сӯи баҳр воқеъ буда, дар растаниҳои ғафси баҳри Миёназамин ғарқ шудааст. Он як қисми дастгоҳи мудофиавии манораҳои соҳилии тамоми соҳили Амалфи буд, ки аҳолӣ аз ҳамлаҳои пайвастаи роҳзанҳо муҳофизат карда мешуд. Аммо пас аз шикасти туркҳо дар Лепанто, манора тадриҷан вазифаи аслии худро аз даст дод ва то соли 1949 ҳамчун қабристон истифода шуд (ҳатто баъзеҳо онро ба «манораҳои хомӯшӣ»-и ҳиндӣ муқоиса карданд).Марина ди Конка, дари хурд ва пурмаъно, ки дар иҳотаи як гурӯҳи хонаҳо, ки ба баҳр нигаронида шудааст, на танҳо бандаре, ки дар он киштиҳои сайёҳӣ васл мекунанд, балки он ҷоест, ки дар гузашта ҳаёти фаъоли шаҳр ҷамъ омада буд.
