Лорето ва зебо чамоати деҳоти мавзеъ навъи

Бошукӯҳ шаҳри Лорето, воқеъ дар деҳоти минтақа навъи, вай бояд ӯро ҷалол дар святилище, дар куҷо ва назди пешниіод-азизу Муқаддас Хонаи он бокира марьям Марям; священное ҷои муайяни Юҳанно Павлус II &рамзикунонӣ;рост, дили мариано масеҳият&рамзикунонӣ;. Святилище буд, ки дар тӯли қарнҳо, ва ҳол аст,, яке аз муҳимтарин ҷойҳои паломничества дар католическом ҷаҳон. Он дидан тақрибан 200 муқаддасон ва блаженных, инчунин сершумори папаи.Тибқи древней анъанаҳои имрӯз ҳуҷҷатҳо тасдиқ шуда бошад шиносої ва археологическими таҳқиқот, Муқаддас хона - ин хона ба Носира, ки дар он Марям таваллуд шудааст, соҳиби маълумот ва ба даст ангельское Благовещение.
 Хона иборат аз каменной бо, состоящей аз се каменных девор, воқеъ дар закрытой ғор, вырезанной дар санг.

Пещера то ҳол-азизу дар Назарете, дар базилике Благовещения, дар ҳоле, ки се деворҳои сангӣ, ки тибқи анъана, дар соли 1294 чанде Лорето, ки дангэннон буданд, рондашуда аз Палестины. Ҳуҷҷатҳо ва археологические раскопки бояд тасдиқ гипотезу дар бораи он ки деворҳои Рӯҳи хона ба чанде аз Лорето на корабле бо ташаббуси благородного гуна Фариштагон, правившего Эпиром.

Ҳуҷҷате, ки датируется 1294 ва нишон дод, ки дар вақтҳои охир гувоҳӣ медиҳанд, ки Никифор Фариштагон, деспот Эпира, дар бахшоиши худро духтари Ифамара оиладор барои Филипп Таранто, писари шоҳ Неаполя Карла II анжуйского, дастур дод, ки ӯ ҳамчун приданого як қатор молҳое, ки дар байни онҳо пайдо: &рамзикунонӣ;святые сангҳои увезены аз Хона Мо Госпожи он бокира марьям богородицы&рамзикунонӣ;. Аз нимаи 1400-ум, барои ҳифзи ин хоксор деворҳои сангӣ ва истиқбол парвариши анбӯҳи пешниҳод намоянд, посещающих священную реликвию, дар Лорето оғоз корҳо оид ба сохтмон великолепного святилища.

Дар байни бештар коғазҳои корҳои мраморное фарогирии, ки атрофи деворҳои Рӯҳи хона, бо хоҳиши Юлия II ва выполненное оид ба лоиҳаи Браманте (1507), яке аз бузургтарин скульптурных шедевров.