Мозаикаи Отранто

Мозаикаи ошёнаи Собор дорои андозаҳои назаррас аст, ки дар тамоми дарозии навори асосӣ паҳн мешавад ва аз тақрибан 600,000 тессераҳои полихромии таркиби оҳаксанги маҳаллӣ иборат аст. Он дарахти ҳаётро тасвир мекунад ва аз ҷониби усқуф Ҷоната дар соли 1163 фармоиш дода шуда буд ва аз ҷониби роҳиб Панталеоне аз иблисии С. Никола ди Касале дар Отранто, ки шоҳасарро дар соли 1165 ба анҷом расонидааст, офаридааст.Хусусияти аввалини мозаика маҳз дар он аст, ки дар он номи муаллифаш дар мувофиқ бо даромадгоҳи асосӣ нақш баста шудааст, ҳадди аққал барои он замон ғайриоддӣ ва эҳтимолан аз имтиёзе, ки мехост ба рассом эътибор диҳад, ҳамчун ташаккур барои натичаи хуби кор.Тавре зикр гардид, маъное, ки аксари коршиносон ба намояндагӣ медиҳанд, ин маънои дарахти ҳаёт аст, аммо назарияҳои баҳсбарангез вуҷуд доранд ва хулосае, ки қодир ба қонеъ кардани тамоми мактабҳои тафаккур аст, ҳеҷ гоҳ ба даст наомадааст, ки он ҳамеша як пардаи асрор дар атрофи он боқӣ мемонад. кор.Аммо он чизе, ки равшан аст, ин аст, ки дар атрофи дарахте, ки аз даромадгоҳ ба пресвитерия тӯл мекашад, манзараҳои зиёде дар Аҳди Қадим, ки рамзи сафари пуршиддатест, ки инсон барои ҳал кардан дар байни гуноҳҳо ва расидан ба наҷоти абадӣ анҷом додааст, инкишоф меёбад: достони Одаму Ҳавво, достони Қобил, Ҳобил, тасаввури ҷаҳаннам ва биҳишт. Бо вуҷуди ин, инчунин истинодҳои мифологӣ ва таърихӣ мавҷуданд, ба монанди шоҳ Артур ва Искандари Мақдунӣ. Тасвири дувоздаҳ моҳи сол, ки қисмате даврашакл ба он бахшида шудааст, инчунин тасвири заҳматҳои мавсимии нисбӣ низ хеле ҷолиб аст.Сарват ва гуногунии унсурҳо ва рамзҳои мавҷуда далели нави он аст, ки то чӣ андоза Отранто ҳамеша нуқтаи вохӯрии байни фарҳангҳо, байни халқҳо, байни ҷараёнҳои гуногуни бадеӣ ва фарҳангиро муаррифӣ мекард. Мавқеи ҷуғрофии шаҳр, ки бархурдор буд, ба вохӯрӣ ва табодули байни Ғарб ва Шарқ мусоидат карда, аксар вақт ин маконро ба ҳамлаҳо ва ҳамлаҳое, ки бештар аз он маъқуланд ва фарҳанги худро таҳмил мекарданд, фош мекард. Пас аз таърихи ҳазорсолаҳо як силсила ганҷҳо, изи по, аломатҳои гузари мардумони гуногун боқӣ мондаанд, ки ганҷҳои Отранторо низ ва пеш аз ҳама аз нигоҳи бадеӣ бой кардаанд.