Ферапонтов Белозерский Рождественский convent-convent Вологодской епархии Русской ва мистерияҳо, воқеъ дар деҳаи Ферапонтово Вологодской вилоят, тақрибан дар 119 км ба шимолу Вологда.Дар достони Белозерского монастыря Мавлуди Богородицы дар Ферапонтово дар баъзе асосии моментах вобаста ба муҳим шиносої воқеаҳои замони ташаккули мутамаркази Рубли давлат. Дар асоси дар соли 1398 муқаддас Ферапонтом, дӯсти ва сподвижником рӯҳи Кирилла Белозерского, Ферапонтов convent дар тӯли тақрибан 400-сола буд, ки яке аз бузургтарин динӣ ва фарҳангӣ марказҳои Белозерского намуданд. Ба шарофати фаъолияти шогирди Кирилла Белозерского - преподобного Мартиниана Белозерского шуд, ки настоятелем Троице-Сергиева монастыря дар 1447-1455 шудааст, Ферапонтов convent аз даст овардааст васеи шӯҳрат. Якҷоя бо Кирилло-Белозерским монастырем ӯ табдил анъанавӣ ҷои поклонения ва саҳми бисер намояндагони русской феодальной хайру (Андриес ва Михаила Можайских, Василия III, Ивана IV ва дигар). Маълум иерархи Русской калисо, принимавшие иштироки фаъолона дар ҳаети кишвар, покинули convent, ки ба паҳн кардани Калимаи худо бошад, дар байни мардум дар XV-XVI асрҳои (архиепископ Ростовский ва Ярославский Иоасаф (Оболенский), епископ Пермский ва Вологодский Филофей, епископ Суздальский Ферапонт). Convent буд, низ муҳим аст, чӣ сиесӣ зиндон. Дар байни московских сиесатмадорон, сосланных дар Кириллов, буданд Вассиан Патрикеев, подшоҳи Симеон Бекбулатович, патриарх Nikon ва сарвазири Борис Морозов. Дар ин ҷо ба кор чунин писцы, чӣ тавр ба Мартиниан, Спиридон, Филофей, Паисий, Матто, Ефросин ва иконописец Дионисий. Асри XVI - давраи расцвета монастыря. Ин тавр вкладными ифтихорномаҳо ва оинномаҳои гражданӣ ва церковных ҳукумат, пеш аз ҳама Ивана IV, Василия III ва Елены Глинской, инчунин Ивана IV, посещавших ҷаласа дар монастыре. Монастырская вкладная китоб, начатая дар 1534 соли меномад байни пасандоздорон "мирони Старицкого, Кубенского, Лыкова, Бельского, Шуйского, Воротинского"... Годуновы, Шереметьевы" ва ғайра. Дар ин ҷо низ упоминаются сибирские, ростовские, Вологодские, белозерские ва новгородские намоянд. Хариди мощей Мартиниана ва он минбаъд канонизация привлекли таваҷҷӯҳи бештар ба монастырю, ки помогло зиед ҷоизаҳо ва даромад. Ферапонтов convent буд бузургтарин сарватманд соҳиби ноҳия, кӯли сафед кард. Дар ибтидои асри XVII ба ӯ принадлежало тақрибан 60 деревень, зиеда аз 300 гардид ва 100 пустующих замин. Ташаккули кирпичного ансамбли Ферапонтова монастыря XV-XVII аср оғоз гардида, дар соли 1490 бо сохтмони ростовскими медиҳем аввал кирпичного маъбади минтақаи кӯли сафед кард-собора Мавлуди Богородицы. Ин бинои беҳтарин сохранилось аз се соборов-хоҳар, возведенных дар 1490-х медињем ба забонҳои Русӣ Шимоли. Ҳамаи дохилии деворҳои фаро бебаҳо мебошад фресками бузург асримиенагӣ duel рассом Дионисия. Дар асри XVI дар монастыре сохта шуда буд монументальная калисо Благовещения бо трапезной, Казначейской палатаи ва ширкату постройками (каменная сушильная камера, гостевая дидору, кухонная камера). Пас аз гузашти литовского разорения, дар асри XVII асри convent сохта калисо ба Муқаддасон воротах, калисо Рӯҳи Мартиниана ва колокольню. Дар соли 1798 Ферапонтов convent буд упразднен бо фармони Синода. Дар асри ХІХ уменьшившаяся қаламрави монастыря буд окружена кирпичной девор. Дар соли 1904 convent буд, аз нав кушода шудааст, ҳамчун зан convent, вале дар соли 1924 ӯ буд, боз баста.
